Παράδοση και Δημιουργία – 2: Ας σκεφτούμε την Ορθοδοξία
Ὁ μόνος τρόπος νὰ κατανοήσω τὴν πλάνη γιὰ τὴν ὁποία μιλούσαμε, ὅτι συμβαίνει ἀντοχὴ μαζὶ καὶ στειρότητα τῆς παράδοσής μας, εἶναι εἰκάζοντας πὼς ἀντὶ παραδόσεως οἱ διανοούμενοι αὐτοὶ ἐννοοῦν συγκεκριμένες πολιτισμικὲς μορφές, τὶς ὁποῖες βλέπουν ὅτι κρατᾶμε ἀπὸ τὸ παρελθόν (π.χ. χορεύουμε ἀκόμη σήμερα τοὺς ἑξῆς παλαιοὺς χορούς, ζωγραφίζουμε τὶς εἰκόνες μας μὲ βυζαντινοὺς τρόπους, κλπ), χωρὶς νὰ δημιουργοῦμε νέες μορφές – εἴτε τελείως νέες, εἴτε μετασχηματισμοὺς καὶ ἀναπλάσεις παλαιῶν. Ἀντιλαμβάνονται λοιπὸν πολιτισμικὴ ἀκινησία, τὴν ὁποία ἀναλύουν ὡς συνδυασμὸ ἀντοχῆς καὶ στειρότητας. .. .....
Ἑνότητα: ΙΣΤΟΡΙΑ | 09-12-2008 |Πού υπήρξε ο μεσαίωνας;
Μιλοῦμε γιὰ μεσαίωνα, δυτικὸ καὶ ἀνατολικὸ ἢ ἑλληνικό, ὅμως οἱ ἄνθρωποι τότε δὲν καταλάβαιναν τοὺς ἑαυτούς των ὡς “μεσαιωνικούς”. Εἰδικώτερα στὴν ἀνατολή, τουλάχιστον στὴν ἑλληνική, ἀκόμη σήμερα οἱ περισσότεροι δὲν καταλαβαίνουμε “μεσαιωνικὴ” ἀλλὰ βυζαντινή περίοδο. Βέβαια τὸ Βυζάντιο ὀνομάστηκε ἔτσι ἀπὸ τοὺς Δυτικούς, ἀλλὰ ἡ ὀνομασία αὐτὴ δὲν παραπέμπει σὲ “μέση” περίοδο, δηλαδὴ σὲ μιὰ περίοδο προορισμένη νὰ εἶναι παροδικώτερη τῶν παροδικῶν, ἁπλῶς (καὶ μᾶλλον κακῶς) παρεμβαλλόμενη ἀνάμεσα στὴν ἀρχαιότητα καὶ τὸ σήμερα... .....
Ἑνότητα: ΙΣΤΟΡΙΑ | 27-11-2008 |
