Η ‘επιστημονική’ αθεΐα
Διαβάζω στὴν Μεγαλοσύνη τοῦ Χριστιανισμοῦ ὅτι ἀκόμα καὶ στὴν Ἀμερική, ὅπου τὸ θρησκευτικὸ αἴσθημα ἐν συγκρίσει πρὸς τὴν Εὐρώπη παραμένει ἀρκετὰ πιὸ ζωηρό, μαστίζεται ἀπὸ τὴν ἀθεΐα ἡ πλειοψηφία τῶν ἐπιστημόνων, συντριπτικὰ στὰ μέλη τῆς Ἐθνικῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν, μόνο τὸ 7% τῶν ὁποίων πιστεύει στὸν Θεό!.. .....
Ἑνότητα: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 30-10-2011 |Η αυθεντικότητα των Ευαγγελίων και η ψευτιά μας
Οἱ σελίδες αὐτὲς ἔχουν ἤδη ἀσχοληθεῖ μὲ τὴν αὐθεντικότητα τῶν Εὐαγγελίων (βλ. τὸ σημείωμα Δεκεμβρίου 2008 “Ποιοί ἔγραψαν τὴν Καινὴ Διαθήκη“), ἀλλὰ τέτοια ζητήματα διαρκῶς ἀνοίγουν καὶ οὐδέποτε κλείνουν. Γνωρίζοντας, συνοπτικά, τί σημαίνει γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἡ ἀπόδοση κάθε Εὐαγγελίου στὸν συγκεκριμμένο Ἀπόστολο, ὅτι δὲν εἶναι προϊὸν ἀφοσιώσεως στὴν φιλολογικὴ ἀκρίβεια, ἀλλὰ στὴν ἀκρίβεια τῆς πνευματικῆς ἀλήθευσης τῶν λεγομένων, ἐπιστρέφουμε στὸ ζήτημα τῆς αὐθεντικότητας σκεπτόμενοι ὑπὸ ποιὲς προϋποθέσεις ἡ φιλολογικὴ ἀκρίβεια ἀποκτᾶ τὴν μεγάλη σημασία ποὺ ἀπέκτησε στὴν ἐποχή μας... .....
Ἑνότητα: ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, ΙΣΤΟΡΙΑ | 19-07-2011 |Η ψυχή προέρχεται από το σώμα;
Ἡ ἐποχή μας (ὅπου περικλείω ἀρκετοὺς αἰῶνες) ἔφθασε νὰ ἰσχυρίζεται, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ παραδοσιακὰ ἔχει ἀποκληθεῖ ‘ψυχή’, δὲν προβαίνει παρὰ ὡς ἐπιφαινόμενο βιολογικῶν διαδικασιῶν, ὥστε καὶ προορίζεται στὸν ἀφανισμό του μὲ τὸν θάνατο τοῦ ὀργανισμοῦ... .....
Ἑνότητα: ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 12-01-2010 |Το πνεύμα θέλει κοινωνία
Ἡ ταριχευτική, ματαιόδοξη καὶ ὑποκριτικὴ φύση τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας δὲν γίνεται παρὰ νὰ πολεμάει τὴν πνευματικότητα, ὅσα ἐκπαιδευτικὰ συστήματα κι ἂν ἐπινοοῦνται... .....
Ἑνότητα: ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 22-09-2009 |Ακόμη κι αν γνωρίζαμε…
Ἡ ἐπιστήμη ἔχει ἀποφανθεῖ ὅτι τὸ νερὸ ἀποτελεῖται ἀπὸ ὑδρογόνο καὶ ὀξυγόνο στὶς ἑξῆς ἀναλογίες. Ὁ Γιανναρᾶς ἰσχυρίζεται γιὰ τὸν φιλόσοφο ὅτι ἀναζητάει τὴν γνώση αὐτή, τὴν ὁποία ὕστερα θὰ προχωρήσει παραπέρα ἀνακαλύπτοντας τὴν αἰτία καὶ τὸν σκοπὸ τῆς ὑπάρξεως τοῦ νεροῦ. Ὅμως ποιὰ εἶναι ἡ συγγένεια, ἡ ἐσωτερικὴ σχέση, ἀνάμεσα στὰ δύο; Γιατί ὁ φιλόσοφος ἐνισχύει τὴν σκέψη του ὡς φιλοσοφικὴ σκέψη, ἂν ρωτήσει γιὰ τὸ νόημα τοῦ ὀξυγονούχου ὑδρογόνου, ἀντὶ νὰ ρωτήσει γιὰ τὸ νόημα τοῦ νεροῦ; Σὲ τί θὰ τὸν ζημίωνε ἡ ἄγνοια τῆς προκειμένης ἐξισώσεως; Σὲ τί διευκρινίζει τὸ νόημα τῆς ὑπάρξεως τοῦ νεροῦ ἡ προηγούμενη ἀναγωγή του σὲ δύο ἄλλες οὐσίες, ἡ ταύτιση τοῦ νεροῦ μὲ κάτι ἄλλο, τὸ ὁποῖο μὲ τὴν σειρά του χρειάζεται τώρα ἐξήγηση (τί εἶναι τὸ ὀξυγόνο καὶ τί τὸ ὑδρογόνο). Πόσες τέτοιες ἀναγωγὲς/ταυτίσεις χρειάζεται νὰ κάνουμε μέχρι νὰ καταλάβουμε ὅτι καθόλου δὲν ἀποτελεῖ διευκρίνηση καὶ ἐξήγηση ἡ ἁπλὴ ἀναπαραγωγὴ μὲ ἄλλους ὅρους τοῦ ἴδιου ἀκριβῶς ἐρωτήματος;.. .....
Ἑνότητα: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 16-03-2009 |
