Μεταφράζοντας τον Καθαρό Χώρο του Ρίλκε
Στὸ σημείωμα γιὰ τὴν ἄλογη ‘ἐπίθεση’ τοῦ Καστοριάδη σὲ ὅσους ἀξιολογοῦν ἀρνητικὰ τὸ Ἰσλάμ, ἔγινε μιὰ ἀναφορὰ στὸν Ρίλκε ἐπίσης, στὴν φράση Wir haben nie, nicht einen einzigen Tag, den reinen Raum vor uns, in den die Blumen unendlich aufgehn, τὴν ὁποία μετέφρασα ὡς ἑξῆς: “Ἐμεῖς δὲν ἔχουμε, οὔτε μία μόνο ἡμέρα, τὸν καθαρὸ χῶρο μπροστά μας, ποὺ ἐντός του τὰ ἄνθη ἀτελεύτητα προβάλλουν”. Τὴν ἴδια φράση ὁ Δημ. Δήμου, ὄχι τυχαῖος μεταφραστής, ἀποδίδει μὲ ἀρκετὰ διαφορετικὸ τρόπο: “Μηδὲ μιὰ μέρα ἐμεῖς, ποτὲ δὲν ἔχουμε τὸν χῶρο ἁγνὸ μπροστά μας, ποῦ τὰ λούλουδα ν’ ἀνθοῦν χωρὶς σωμό.” Τί κερδίζουμε καὶ τί χάνουμε μὲ τὴν ἀπόδοση αὐτή;.. .....
Ἑνότητα: ΓΛΩΣΣΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 11-08-2010 |
| Ἄφησε Σχόλιο
Αναζητώντας την Σημασία - Ένα σημείωμα για τον Καστοριάδη
“Πάνω σὲ ποιά βάση, διαφορετικὴ ἀπὸ μιὰ προσωπικὴ πίστη (’πεποίθηση’!), ἢ μιὰ κοσμο‑ἱστορικὰ ἐπαρχιακὴ προκατάληψη, θὰ κρίνουμε ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ Πασκὰλ ἢ τοῦ Κίρκεγκωρ εἶναι σεβαστός, καὶ ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ Χομεϊνὶ δὲν εἶναι;” Τὸ ἐρώτημα θέτει ὁ Καστοριάδης (βλ. τὸ ἔργο του, Ὁ θρυμματισμένος κόσμος, μτφρ. Ζ. Σαρίκας, Κ. Σπαντιδάκης, Ἀθήνα 1992, σ. 73). Ἐρώτημα ρητορικό, στηριζόμενο στὴν (εἰκαζόμενη) προφάνεια τῆς ἀπόφανσης ὅτι δὲν ὑπάρχει βάση γιὰ τέτοια κρίση. Εἶναι ὅμως πράγματι προφανὴς καὶ βέβαιη ἡ ἰσχὺς τῆς ἀρνήσεως;.. .....
Ἑνότητα: ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, ΙΣΛΑΜ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 11-08-2010 | | Ἄφησε Σχόλιο
Μια σημείωση για το επάγγελμα του γιατρού
Πόσο μεγαλύτερη δὲν εἶναι ἡ ἡσυχία καὶ ἡ γαλήνη μετὰ τὸν πόνο; Ἡ εὐγνωμοσύνη ἐπίσης, ποὺ μπορεῖ νὰ εἶχε χαθεῖ στὴν ὑποτίμηση τῶν ‘δεδομένων’ πραγμάτων, ἐπιστρέφει. Ἔτσι μπορεῖ κανεὶς νὰ καταλάβει μιὰ ὄψη τῆς συμμετοχῆς τοῦ πόνου στὴν θεία πρόνοια. Πάντως εἶναι βέβαιο πὼς ἡ ἀντίληψή μας μεταβάλλεται ὅταν στὴν θέση τῆς φρικτῆς μοίρας ἢ μιᾶς ἀντιφατικῆς φύσης, αἰτίας γιὰ τὴν ὑγεία μαζὶ καὶ τὴν ἀσθένεια, σκεφτεῖ κανεὶς τὴν θεία πρόνοια, καὶ προσπαθήσει νὰ καταλάβει στὶς ἐναλλαγὲς ἀσθένειας καὶ ὑγείας μιὰ παιδαγωγία... .....
Ἑνότητα: ΠΑΙΔΕΙΑ | 05-08-2010 | | Ἄφησε Σχόλιο
Το πρόβλημα της Θεοδικίας και πάλι
Ἡ πρώτη, ἀπ’ ὅσο γνωρίζω, ἀναφορὰ ταυτοχρόνως καὶ ἐπίλυση τοῦ ζητήματος τῆς Θεοδικίας, συμβαίνει στὸν Ὅμηρο, στὴν εἰσαγωγὴ τῆς Ἰλιάδας, ὅπου ὅλες οἱ συμφορὲς τοῦ πολέμου ἀναγνωρίζονται νὰ ἐκπληρώνουν τὸ ὑπεροχικὸ θεῖο θέλημα, χωρὶς γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ νὰ δημιουργεῖται σκάνδαλο στὴν ἀνθρώπινη συνείδηση. Τὴν Θεοδικία ἐμποδίζει ἡ ἀκαταληψία τοῦ θείου θελήματος, μιὰ δικαιοσύνη οἱ ὅροι τῆς ὁποίας δὲν εἶναι προσιτοὶ στὸν ἄνθρωπο, ὥστε χῶρος τῆς ἀνθρώπινης πράξης καθίσταται ἡ ἐμπιστοσύνη. Τὸ πόρισμα αὐτὸ εἶναι δυνατὸ γιατὶ ἤδη στὸν Ὅμηρο, ἂν καὶ σαφέστερα κατόπιν στὸν Πλάτωνα, κάθε τὶ ποὺ συμβαίνει στὸν ἀνθρώπινο βίο, εὐχάριστο ἢ δυσάρεστο στὸν ὅποιο βαθμό, θεωρεῖται ἐκδήλωση θείας μέριμνας γιὰ τὸν ἄνθρωπο... .....
Ἑνότητα: ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ | 27-04-2010 | | Ἄφησε Σχόλιο
Πώς θα δημιουργήσουμε ισχυρούς πολιτειακούς θεσμούς
Διανοούμενοι ὅπως ὁ Καστοριάδης ἔχουν ὑποστηρίξει ὅτι δημοκρατία δὲν ὑπάρχει ἂν δὲν εἶναι ἄμεση. Ὁσοδήποτε σωστό, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπιμένουμε σὲ κάτι ἐκ τῶν πραγμάτων ἀνέφικτο, τουλάχιστον τὴν στιγμὴ αὐτή. Ὅμως στὴν δική μας ξένωση καὶ διάλυση, ὅπου ζητούμενο εἶναι νὰ οἰκοδομήσουμε τὴν ὁποιαδήποτε δική μας μορφὴ πολιτείας, θεσμοὺς γιὰ τοὺς ὁποίους θὰ εἴμασταν διατεθειμμένοι νὰ ἐργασθοῦμε καὶ νὰ ὑποστοῦμε θυσίες, εἶναι ἀναγκαία ἡ ἀμεσότερη δυνατὴ δημοκρατία, ἡ μεγαλύτερη δυνατὴ συμμετοχὴ τῆς κοινωνίας στὴν διακυβέρνηση καὶ συγκρότηση τῆς πολιτείας. Δὲν πρόκειται γιὰ θεωρητικὸ ζήτημα, τεχνητὴ πιστότητα στὸ ἰδανικὸ μιᾶς τέλειας δημοκρατίας, κλπ., ἀλλὰ γιὰ καθαρὴ ἀνάγκη νὰ ἀποκτήσει ὁ πολιτικὸς βίος συνοχὴ καὶ ἑνότητα, νὰ οἰκειοποιηθεῖ ἡ κοινωνία τὴν πολιτεία... .....
Ἑνότητα: ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ | 10-04-2010 | | Ἄφησε Σχόλιο
Loading ...
