Ποίηση και κριτική σκέψη – ένα σημείωμα
Ὑπάρχει μιὰ γνώμη, πὼς οἱ ποιητὲς ἐπικαλύπτουν ἀσκόπως μὲ γλωσσικὰ τεχνάσματα ‘ἁπλὲς ἰδέες’, μάταια ταλαιπωρῶντας τὸν ἀναγνώστη, ἀντὶ νὰ ἀνακοινώνουν τὶς ἀπόψεις τους σὲ πεζὸ καθημερινὸ λόγο... .....
Ἑνότητα: ΓΛΩΣΣΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 02-11-2010 |Μεταφράζοντας τον Καθαρό Χώρο του Ρίλκε
Στὸ σημείωμα γιὰ τὴν ἄλογη ‘ἐπίθεση’ τοῦ Καστοριάδη σὲ ὅσους ἀξιολογοῦν ἀρνητικὰ τὸ Ἰσλάμ, ἔγινε μιὰ ἀναφορὰ στὸν Ρίλκε ἐπίσης, στὴν φράση Wir haben nie, nicht einen einzigen Tag, den reinen Raum vor uns, in den die Blumen unendlich aufgehn, τὴν ὁποία μετέφρασα ὡς ἑξῆς: “Ἐμεῖς δὲν ἔχουμε, οὔτε μία μόνο ἡμέρα, τὸν καθαρὸ χῶρο μπροστά μας, ποὺ ἐντός του τὰ ἄνθη ἀτελεύτητα προβάλλουν”... .....
Ἑνότητα: ΓΛΩΣΣΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 11-08-2010 |Αναζητώντας την Σημασία – Ένα σημείωμα για τον Καστοριάδη
“Πάνω σὲ ποιά βάση, διαφορετικὴ ἀπὸ μιὰ προσωπικὴ πίστη (‘πεποίθηση’!), ἢ μιὰ κοσμο‑ἱστορικὰ ἐπαρχιακὴ προκατάληψη, θὰ κρίνουμε ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ Πασκὰλ ἢ τοῦ Κίρκεγκωρ εἶναι σεβαστός, καὶ ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ Χομεϊνὶ δὲν εἶναι;” Τὸ ἐρώτημα θέτει ὁ Καστοριάδης (βλ. τὸ ἔργο του, Ὁ θρυμματισμένος κόσμος, μτφρ. Ζ. Σαρίκας, Κ. Σπαντιδάκης, Ἀθήνα 1992, σ. 73). Ἐρώτημα ρητορικό, στηριζόμενο στὴν (εἰκαζόμενη) προφάνεια τῆς ἀπόφανσης ὅτι δὲν ὑπάρχει βάση γιὰ τέτοια κρίση. Εἶναι ὅμως πράγματι προφανὴς καὶ βέβαιη ἡ ἰσχὺς τῆς ἀρνήσεως;.. .....
Ἑνότητα: ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, ΙΣΛΑΜ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 11-08-2010 |Περί ποιητικής αντιθέσεις Πλάτωνος και Αριστοτέλους
Ἄλλο ἕνα σημείωμα ποὺ προοριζόταν γιὰ ἐδῶ, ὅμως ἡ ἔκτασή του τὸ ὁδήγησε στὶς κεντρικὲς σελίδες τοῦ Ἔλλοπου. Προσπαθῶ νὰ καταλάβω ὅ,τι παρουσιάζεται ὡς παράδοξη καὶ πλήρης ἀντίθεση στὸν τρόπο ποὺ ὁ Πλάτων καὶ ὁ Ἀριστοτέλης ἀντιμετωπίζουν τὴν αἰσθητικὴ δημιουργία. Πέρα ἀπὸ τὸ αὐτονόητο ἐνδιαφέρον τῆς ἴδιας τῆς ἀρχικῆς ἀφορμῆς της, ἡ συζήτηση ἀπέκτησε τὴν κύρια σημασία της ὅπως ἄρχισε νὰ ἀνιχνεύει τὸ πέρασμα πρὸς τὴν Ὁδὸ ποὺ καταργεῖ τὴν μετριότητα... .....
Ἑνότητα: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 16-03-2010 |Σάλιντζερ (1919-2010)
Οἱ περισσότεροι λογοτέχνες φαίνεται νὰ ἔχουν ἀποδεχθεῖ ὡς φυσικὴ μαζὶ καὶ ἀναγκαία κάποια διάκριση ἀνάμεσα στὶς ἐπιθυμίες τοῦ ἔργου τους καὶ στὴν καθημερινότητα: ὅσο ἂν ἀγάπησε ὁ Ντίκενς τὸν Ντέηβιντ Κόπερφηλντ, δὲν περίμενε νὰ τὸν συναντήσει σὲ κάθε γωνιὰ τοῦ Λονδίνου, ἀντιθέτως – ὅμως ἡ ἀντίθεση αὐτή, ὁσοδήποτε ὀδυνηρή, ἐκφραζόμενη ἄλλωστε καὶ στὸ ἴδιο τὸ ἔργο του, δὲν τὸν ἐξωθοῦσε σὲ πλήρη ἄρνηση τοῦ ἄμεσου καθημερινοῦ περιβάλλοντος. Δὲν πρέπει νὰ συμβαίνει τὸ ἴδιο μὲ τὸν Σάλιντζερ... .....
Ἑνότητα: ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ | 03-02-2010 |
