// Νέος Ἑλληνισμός / ΕΚΚΛΗΣΙΑ / Αυτοκέφαλοι ή ακέφαλοι;

Αυτοκέφαλοι ή ακέφαλοι;

Ὁ προηγούμενος Ἀρχιεπίσκοπος, προσπαθῶντας νὰ φέρει περισσότερο κόσμο στοὺς ναούς, συμβουλεύθηκε μερικοὺς ἀνθρώπους τοὺς ὁποίους θεωροῦσε πνευματικούς, τί χρειάζεται νὰ γίνει, καὶ ἔλαβε ἀπαντήσεις τοῦ τύπου “νὰ μήν ἔχουμε λάμπες, ἀλλὰ κεριά”, κλπ. Λίγο πολὺ καλὲς ἢ κακὲς τέτοιες ἀπαντήσεις, πάντως δὲν ἀγγίζουν τὸ οὐσιῶδες. Μὲ κεριὰ ἢ χωρίς, δὲν ἔχει νόημα ὁ ναὸς ὅπου δὲν ὑπάρχει ἐνορία. Ἄγνωστοι μεταξὺ ἀγνώστων προσέρχονται στὸν ναὸ ὄχι μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ μόνο ὅσοι “κάνουν τὸ καθῆκον τους”, περιμένουν μαγικὴ ἐνδυνάμωση ἀπὸ τὸ ἐλιξήριο τῆς θείας κοινωνίας, κλπ.

Ἡ Λειτουργία δὲν εἶναι ποδόσφαιρο, ὅπου συσσωρεύεται τὸ ἀκοινώνητο πλῆθος καὶ συναρπάζεται ἀπὸ τὸ θέαμα. Ἡ Λειτουργία δυναμώνει τὴν πνευματικότητα τῆς ἐνορίας, ὥστε ἂν μαζευόμαστε ἄγνωστοι μεταξὺ ἀγνώστων ἡ Λειτουργία δυναμώνει τὴν ἀκοινωνησία μας!, κάνει καὶ νοιώθουμε ἀκόμα πιὸ ἔρημοι, γι’ αὐτὸ οἱ ναοὶ μᾶς ἀπωθοῦν καὶ τοὺς ἀφήνουμε ἀδειανούς. Δυστυχῶς, ὁ προηγούμενος Ἀρχιεπίσκοπός μας καὶ οἱ σύμβουλοί του δὲν κατάλαβαν οὔτε κἂν τὸ αὐτονόητο, ὅτι δὲν ὑπάρχει καὶ δὲν νοεῖται Ἐκκλησία χωρὶς ἐνορίες.

Ὁ νέος Ἀρχιεπίσκοπος δὲν ἐμπνέει περισσότερη αἰσιοδοξία. Μιλῶντας στοὺς φοιτητὲς τῆς ‘θεολογικῆς’ σχολῆς στὴν Ἀθήνα, τοὺς ζήτησε νὰ μή μείνουν “αγκυλωμένοι σε νοοτροπίες διχαστικές σ’ ό,τι αφορά τη σχέση της Θεολογίας του σπουδαστηρίου και της καθημερινής εκκλησιαστικής ζωής… Πρέπει να θυμάστε ότι οι πατέρες της εκκλησίας μας δεν ήταν ποτέ εναντίον της γνώσης…”. Ἔτσι λοιπόν, μέσα σὲ μία φράση, ὁ Ἀρχιεπίσκοπός μας χαρακτηρίζει διχαστικούς, ἀγγυλωμένους καὶ ἠλίθιους, τὸν Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, τὸν Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ, τὸν Πόποβιτς, τὸν Λαούρδα, τὸν Κόντογλου, τὸν Παπαδιαμάντη, τὸν Σωφρόνιο Σαχάρωφ, τὸν Γιέβτιτς, τὸν Κάλλιστο Γουέαρ… Πῶς συμβαίνει αὐτό;

Αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ ἡ κεφαλή μας μιλάει περὶ γνώσεως χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρεται πράγματι. Ἂν ἐνδιαφερόταν, θὰ εἶχε καταλάβει ὅτι ὑπάρχουν προϋποθέσεις, ὅτι τὸ νὰ μιλᾶς περὶ ἐκπορεύσεως τοῦ Πνεύματος καὶ Γεννήσεως τοῦ Υἱοῦ σὲ ἀναλφάβητους βαριεστημένους φοιτητές, οἱ ὁποῖοι στὴν πλειοψηφία τους οὔτε κἂν δὲν ἤθελαν νὰ σπουδάσουν θεολογία, κι ὅλα αὐτὰ μὲ ὡράριο, διαγωνίσματα, βαθμολογήσεις, κτὅ., δὲν εἶναι μετάδοση θεολογικῆς γνώσης (ἔστω κατώτερου, ‘ἐπιστημονικοῦ’, ἐπιπέδου), ἀλλὰ βλασφημία τῆς γνώσης, ἀσέβεια πρὸς τὴν παράδοσή μας καὶ κακοποίηση τῶν φοιτητῶν.

Τὰ ἴδια καὶ ἀνάλογα συμβαίνουν σὲ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία, γι’ αὐτὸ βλέπουμε τοὺς λαούς μας διαρκῶς νὰ βυθίζονται στὴν ἀθεΐα. Οἱ δὲ ‘Κεφαλές’ μας ἀναρωτιοῦνται τί φταίει, καὶ τί πρέπει νὰ κάνουν…