// Νέος Ἑλληνισμός / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Χρειαζόμαστε σύνεση, φιλία και ταχύτητα

Χρειαζόμαστε σύνεση, φιλία και ταχύτητα

Δὲν γνωρίζω τί ἀκριβῶς ὑπερασπίζονταν οἱ ἐκπρόσωποί μας στὶς ‘μαραθώνιες’ διαπραγματεύσεις, κι ἔτσι ἀγνοῶ ἐπίσης ἂν συνέβαλαν θετικὰ ἢ ἂν προσπάθησαν νὰ ἐμποδίσουν τὴν εὐεργετικὴ πρόβλεψη τῆς συμφωνίας νὰ ἐξοφλοῦνται οἱ πιστωτὲς μὲ προτεραιότητα ἔναντι τῶν ἐσωτερικῶν μας πληρωμῶν. Ἡ πρόβλεψη αὐτὴ ἀποτελεῖ ἰσχυρὴ ἐγγύηση ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ ἀνακτήσει φερεγγυότητα, καὶ ἀκόμη ἐνδέχεται νὰ ἐνεργοποιήσει κάπως περισσότερο τὴν ἔστω μικρὴ διάθεση καὶ ἱκανότητα τῶν κομμάτων νὰ ἀποκτήσουν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ ποὺ δὲν θὰ ἐξαντλεῖται στὴν ἐξαγορὰ ψηφοφόρων μὲ δανεικά.

Ὁ κίνδυνος μεταβάσεως στὴν ἀπόλυτη ἐξαθλίωση, ἀκόμη καὶ σὲ νεοσταλινικὴ διακυβέρνηση μιᾶς ‘ἀριστερᾶς’ ποὺ διὰ τῆς ὑπάρξεώς της καὶ μόνο ἀποδεικνύει σκανδαλωδῶς ἐπιεικῆ τὴν εἰρωνικὴ ἀντιμετώπισή μας ἀπὸ ὁρισμένους Εὐρωπαίους, δὲν ἔχει ἀπομακρυνθεῖ, ὅμως δὲν ὑπάρχει ἄλλη προοπτικὴ πραγματικότητας ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ ἀνασυγκρότηση, τὴν δημιουργία ἀξιῶν καὶ τὴν φροντίδα τοῦ ἑνὸς γιὰ τὸν ἄλλο. Εὐχὴ ἂς εἶναι ὁ καιρὸς τῆς ἀσθένειας νὰ συνεργήσει στὴν ἀνάπτυξη εὐαισθησίας, ἂν καὶ πιθανὸ ἀκόμα περισσότερο τὸ ἀντίθετο, ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἤδη προχωρημένης διαφθορᾶς.

Παρακολουθοῦσα συζήτηση τῆς Ἔλλης Στάη μὲ προβεβλημμένο διανοούμενο, ὁ ὁποῖος ἰσχυριζόταν ὅτι χρειαζόμαστε ἀλληλεγγύη γιὰ τὸν ἄγνωστο κάτοικο κάθε μακρινῆς χώρας, ὅτι ἡ φορὰ τῶν πραγμάτων βρίσκεται στὴν παγκοσμιότητα, καὶ ὀφείλουμε νὰ συμπορευθοῦμε. Κοινωνία ὅπως ἡ σημερινὴ ἑλληνική, ἐν γένει σήψης, διαπλοκῆς καὶ καθολικῆς ἀναξιοκρατίας, πῶς θὰ ἀνέπτυσσε αἴφνης ἀλληλεγγύη; Προτοῦ ἀξιωθοῦμε νὰ νοιαστοῦμε γιὰ τὸν ἄνθρωπο στὸ πλάι μας, πῶς θὰ εἴχαμε ἀλληλεγγύη γιὰ ἀγνώστους; Τὸ πολὺ νὰ προκύπτει ἀφηρημένη δεοντολογία, ὥστε καὶ ἀφορμὴ περαιτέρω ὑποκρισίας καὶ ἀπανθρωπιᾶς. Ὁ συγκεκριμμένος διανοούμενος κάνει τὸ λάθος νὰ ταυτίζει ὡς ἀλληλεγγύη τὸν ἐγκλωβισμὸ ἐντὸς ἐνδο-οικογενειακῶν ἀλληλοϋποστηρίξεων καὶ συντεχνιακῶν συμπαρατάξεων. Ἀλλὰ ἂν πρόκειται μὲ τὴν ἴδια ποιότητα ‘ἀλληλεγγύης’ νὰ στραφοῦμε ἐπίσης στοὺς ἀγνώστους, ποιό τὸ ὄφελος; Χρειάζεται γνησιότητα στὶς μεταξύ μας σχέσεις, τῆς ὁποίας ἀπόδειξη θὰ ἀποτελέσει καὶ ἡ ἐπέκτασή τους οἰκουμενικῶς, ἐπέκταση ποὺ ἕπεται, δὲν προηγεῖται, καὶ διαφέρει ἀπὸ τὴν παγκοσμιότητα τῶν πολυ-πολιτισμένων. Προηγεῖται ἀπόλυτα τὸ ἀπολύτως προσωπικό, καὶ ἂν ἐδῶ ὑπάρξει ἀποτυχία, τότε τὰ ἑπόμενα δὲν ἔχουν ἐλπίδα ποιότητας.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι τὸν καιρὸ τοῦ Σουσουδίστικου νεοπλουτισμοῦ μας ἀρχίσαμε νὰ ‘υἱοθετοῦμε’ παιδιὰ τῆς Ἀφρικῆς, προσθέτοντας ἔτσι μιὰ πινελιὰ ψευτοανθρωπισμοῦ στὴν ὅλη ψευτιὰ τῆς ὕπαρξής μας. Καὶ πέρα ἀπὸ αὐτό, ἀρκεῖ κανεὶς νὰ σκεφτεῖ τοὺς ἴδιους τοὺς ‘πνευματικούς’ μας ἀνθρώπους, πόσο δουλικὰ εἶναι στραμμένοι στὴν πνευματικὴ παραγωγὴ ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, ὥστε ἀκόμα καὶ οἱ καθηγητές μας νὰ θεωροῦν κατ’ οὐσίαν ἀνεκπαίδευτο ὅποιον ἔχει παραμείνει στὴν Ἑλλάδα ἀρκούμενος στὰ πανεπιστήμια ὅπου οἱ ἴδιοι διδάσκουν!

Μέχρι στιγμῆς ἡ ἀναξιότητα τῶν ἐν Ἑλλάδι κυβερνώντων δὲν ἀπεδείχθη ἀρκετὰ μεγάλη ὥστε νὰ κατορθώσει ἐπιστροφὴ στὴν δραχμὴ καὶ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη. Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι τὸ ἐλάχιστο αὐτὸ τῆς σύνεσης εἶναι ἡ ἀρχὴ μιᾶς αὔξησης, τὴν ὁποία χρειαζόμαστε μὲ ταχύτητα ἀκριβῶς ἀντίστροφη τῆς θλιβερῆς πασοκικῆς διετίας.

Ἂν οὔτε τώρα δὲν συμβοῦν οἱ ἀναγκαῖες καὶ συμφωνημένες μεταρρυθμίσεις, ὅταν οἱ συνθῆκες εἶναι ἰδανικές, ὅταν οἱ ἴδιοι οἱ σύμμαχοί μας πιέζουν γι’ αὐτὸ καὶ βοηθοῦν, ὅταν τὸ πρακτέο εἶναι γνωστὸ στοὺς ἴδιους τοὺς κυβερνῶντες, ἂν καὶ τώρα παραδοθοῦμε στὴν θανατηφόρο νάρκωση τοῦ λαϊκισμοῦ, δὲν θὰ μᾶς λυποῦνται οὔτε κἂν οἱ τελευταῖοι ρομαντικοὶ ποὺ ἐσχάτως διαδήλωναν γιὰ χάρη μας στὶς γειτονιὲς τοῦ κόσμου, ἀπληροφόρητοι γιὰ τὸ μέγεθος τῆς ἀναξιότητάς μας.