// Νέος Ἑλληνισμός / ΙΣΤΟΡΙΑ / ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / Η Νεοελληνική Λογοτεχνία – 1

Η Νεοελληνική Λογοτεχνία – 1

Διαβάζω Ἱστορίες τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας καὶ ἐκπλήσσομαι. Σύμφωνα μὲ διάφορους σοφοὺς ἐρευνητές, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔπασχε ἀπὸ ἑκούσια ἢ ἐπιβεβλημένη ἀφασία αἰώνων, ἕως ὅτου αἴφνης συνῆλθε καὶ ἀπήγγειλε τὸν Διγενῆ Ἀκρίτα! Ἀκριβέστερα: σύμφωνα πάντα μὲ τοὺς ἴδιους διάφορους ἐρευνητές, καὶ προηγουμένως ἐψέλλιζε ὁ λαός μας στὸν ὕπνο του κάτι δίστιχα, κάτι σκωπτικά, κλπ., ἐν γένει ἀνάξια περαιτέρω προσοχῆς καὶ ἀσφαλῶς τίποτα νὰ τὸ πεῖς Λογοτεχνία, μέχρις ὅτου, ὅπως εἴπαμε, προέκυψε ὁ Διγενῆς Ἀκρίτας.

Ἡ συγκεκριμένη “ἀνάλυση” περιγράφει ὑποτίθεται τὴν λεγόμενη ἀρχὴ τῆς λεγόμενης Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας, ἡ ὁποία συνέχισε μὲ διάφορα ἐξίσου περίπου ἀσήμαντα / περίπου σημαντικά, κάτι μυθιστορήματα, κάτι Χρυσάντζες, κλπ, περνῶντας σὲ μιὰ πρώτη “κορύφωση” μὲ τὸν Ἐρωτόκριτο, καὶ φθάνοντας ἐπιτέλους στὴν πραγματική μας μοντέρνα λογοτεχνία, τὸν Σολωμὸ κλπ.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ποὺ δὲν εἶναι οὔτε κἂν γιὰ τὰ πανηγύρια, ἐκπαιδεύουν τοὺς ὑποτιθέμενους φιλόλογους, οἱ ὁποῖοι κατόπιν διδάσκουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολεῖα τὸ ἴδιο παραλήρημα ὡς δῆθεν Ἱστορία τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας. Μπορεῖ νὰ ρωτήσεις, γιατί οἱ ἐκπαιδευόμενοι δὲν κάθονται νὰ σκεφτοῦν ἂν ὑπάρχει λογικὴ στὸ μάθημά τους; Ἤ, τί σημασία ἔχει τί διδάσκεται στὰ οὕτως ἢ ἄλλως ἀνύπαρκτα σχολεῖα;

Ἔχουμε βέβαια γενικώτερο ἐλάττωμα σκέψης, ὅπως τὸ καταλάβαιναν ἀρκετοί, σὰν τὸν Φῶτο Πολίτη ποὺ εἴδαμε πρόσφατα. Μεγάλο ἔλειμμα σκέψης, γιατὶ ἐδῶ δὲν πρόκειται γιὰ λεπτομέρειες ὑπερ-εξειδικευμένης ἔρευνας, ἀλλὰ γιὰ τὶς ἴδιες τὶς Ἀρχὲς τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας, δηλαδὴ μιλοῦμε γιὰ πράγματα ποὺ βγάζουν μάτι, κι ὅμως δὲν τὰ βλέπουμε!

Συνέχεια: Ἡ Νεοελληνική Λογοτεχνία -2