// Νέος Ἑλληνισμός / ΠΑΙΔΕΙΑ / Μια σημείωση για το επάγγελμα του γιατρού

Μια σημείωση για το επάγγελμα του γιατρού

Πόσο μεγαλύτερη δὲν εἶναι ἡ ἡσυχία καὶ ἡ γαλήνη μετὰ τὸν πόνο; Ἡ εὐγνωμοσύνη ἐπίσης, ποὺ μπορεῖ νὰ εἶχε χαθεῖ στὴν ὑποτίμηση τῶν ‘δεδομένων’ πραγμάτων, ἐπιστρέφει. Ἔτσι μπορεῖ κανεὶς νὰ καταλάβει μιὰ ὄψη τῆς συμμετοχῆς τοῦ πόνου στὴν θεία πρόνοια. Πάντως εἶναι βέβαιο πὼς ἡ ἀντίληψή μας μεταβάλλεται ὅταν στὴν θέση τῆς φρικτῆς μοίρας ἢ μιᾶς ἀντιφατικῆς φύσης, αἰτίας γιὰ τὴν ὑγεία μαζὶ καὶ τὴν ἀσθένεια, σκεφτεῖ κανεὶς τὴν θεία πρόνοια, καὶ προσπαθήσει νὰ καταλάβει στὶς ἐναλλαγὲς ἀσθένειας καὶ ὑγείας μιὰ παιδαγωγία.

Ὁ γιατρὸς συμμετέχει στὴν θεία πρόνοια, ἔστω κι ἂν δὲν τὸ κάνει συνειδητά, ἡ δὲ συμμετοχή του ἔχει ἕνα χαρακτηριστικὸ ποὺ ἀπὸ μόνο του ἀρκεῖ γιὰ νὰ βάλει τὸ ἐπάγγελμα αὐτὸ πάνω ἀπὸ κάθε ἄλλο ἐπάγγελμα ὁποιοδήποτε, πιὸ πάνω ἀπὸ τὰ ἐκκλησιαστικὰ ἐπαγγέλματα τοῦ μοναχοῦ, τοῦ ἱερέα, τοῦ Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, πιὸ πάνω ἀπὸ τὸν μουσικό, τὸν φιλόσοφο, τὸν ποιητή…

Ἂς σκεφτοῦμε τὸ προβληματικὸ σῶμα, ποὺ συνήθως δὲν εἶναι κἂν ὄμορφο ἀκόμα κι ὅταν δὲν νοσεῖ, ἐφόσον εἴθισται νὰ πολλαπλασιάζονται οἱ ἀσθένειες μὲ τὴν πρόοδο τοῦ γήρατος. Τὸ σῶμα αὐτό, ἔστω καὶ νεανικό, ἀλλὰ τραυματισμένο, ἔχοντας ἀνάγκη ἀπὸ θεραπεία, ἀκόμα καὶ ὁ πιὸ στενὸς φίλος ἢ συγγενὴς δὲν θέλει νὰ τὸ βλέπει, καὶ ὁ ἄρρωστος δὲν θέλει νὰ τὸ φανερώνει.

Μόνο ὁ Θεὸς ἀγγίζει τὸ ἄρρωστο σῶμα μὲ τὴν ἴδια διάθεση ποὺ ἀγγίζει τὸ ὑγιές, σῶμα τοῦ δικοῦ Του πλάσματος σὲ κάθε περίπτωση, ἀξίας ἀνεκτίμητης τὸ πιὸ ταπεινὸ καὶ τραυματισμένο μέλος! Μόνο ὁ γιατρὸς ζήτησε νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὸ ἄρρωστο σῶμα, μὲ τὰ χέρια του δίνοντας στὸν Θεὸ ἕνα τρόπο νὰ τὸ περιποιηθεῖ καὶ νὰ τὸ γιατρέψει.

Ὁσοδήποτε ὀδυνηρὰ τὰ θέματα ποὺ σκέφτεται ὁ διανοούμενος ἢ ὁ ποιητής, δὲν παύουν νὰ ἐξωραΐζονται ἀπὸ τὴν συμμετρία καὶ διαύγεια τῶν ἐννοιῶν, συνεχῶς συντηρῶντας μία τάξη μέσα στὴν ὁποία καὶ ἡ ὀδύνη δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνο ὡς καθαρὴ εὐχαρίστηση. Ἀλλὰ ὁ γιατρὸς ἔρχεται σὲ ἐπαφὴ μὲ κάτι ποὺ μόνο ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἀντέχει.