// Νέος Ἑλληνισμός / ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ / Shutter Island, ένα δοκίμιο του Σκορσέζε για την ένταση του βιώματος

Shutter Island, ένα δοκίμιο του Σκορσέζε για την ένταση του βιώματος

Ἀπὸ μιὰ πλευρά τὸ Shutter Island (Τὸ Νησὶ τῶν Καταραμένων, ὅπως κυκλοφόρησε στὰ ἑλληνικά), καταγράφει ἀπόπειρα αὐτογνωσίας καὶ τὴν ματαίωσή της στὴν φρίκη τῆς ἀνακάλυψης ὅτι τὸ κακὸ εἶναι ἀνυπολόγιστο καὶ δὲν βρίσκεται ἐκτός. Σκηνοθετικὰ ὁ Σκορσέζε πετυχαίνει συνοχή, ἀναλογίες καὶ ρυθμὸ μεγάλης δύναμης, ἰσχυρὴ συγκρότηση καὶ ἀνάδειξη τοῦ θέματος ὅπως συμβαίνει σὲ ταινίες ποὺ ἀναγνωρίζουμε ὡς ‘κλασικές’.

Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή, ὁπότε ἡ πραγματικότητα προβάλλει μέσα ἀπὸ τὸ χάος, ὣς τὴν τελευταία, τὴν ματαίωση τῆς ἐλευθερίας αὐτοκαταργούμενης, ἡ ταινία κινεῖται μὲ σταθερὴ καὶ μεγάλη ἔνταση. Πέρα ἀπὸ ἄλλες δυνατὲς ἀναγνώσεις, ἡ ὄψη ποὺ μὲ ἐντυπωσίασε ἰδαίτερα εἶναι ἡ παρουσίαση τῆς πλαστῆς ἢ παρανοϊκῆς ὕπαρξης ὡς ἐξίσου πραγματικῆς. Τὸ ζητούμενο εἶναι ἁπλὸ καὶ παλαιό, πρᾶγμα ποὺ μεγενθύνει τὴν ἐπιτυχία τοῦ Σκορσέζε.

Ὅσοι ἔχουν κουραστεῖ ἀπὸ ταινίες μὲ προβλέψιμο τέλος, θὰ βροῦν στὸ Shutter Island τὸ ἀναπάντεχο, τὸ ὁποῖο, ὅμως, ἐδῶ δὲν συμβαίνει σὰν ἕνα τέχνασμα ποὺ ἀνανεώνει ἢ κορυφώνει τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ θεάματος, ἀλλὰ ὁλοκληρώνοντας τὴν ἀνάδειξη ἀκριβῶς τῆς ἰσχυρῆς πραγματικότητας τῆς παρανοϊκῆς ὕπαρξης. Ἡ ἀτμόσφαιρα θυμίζει ἐνίοτε Σιάμαλαν. Ο ντι Κάπριο εξαιρετικός.

Τὸ Shutter Island εἶναι μιὰ εὐχάριστη ἔκπληξη, ἰδίως ὅταν προέρχεται ἀπὸ σκηνοθέτη ποὺ μᾶς ἔχει συνηθίσει σὲ ἄλλα.