// Νέος Ἑλληνισμός / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Το άφραγκο τίποτα

Το άφραγκο τίποτα

Δὲν ‘σνομπάρω’ τὴν κρίση, ὅπως ἰσχυρίζεται ἐπιστολογράφος, ἁπλῶς ἀρνοῦμαι νὰ ἀσχοληθῶ μὲ ἀνύπαρκτο πρόβλημα. Τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς ὅτι περίπου οἱ πάντες μιλοῦν περὶ κρίσεως εἶναι χαρακτηριστικὸ τῆς ἄνοιας ποὺ μᾶς δέρνει – κρίσεως πραγματικῆς, καὶ κατὰ πολὺ προηγούμενης τῶν σημερινῶν παθημάτων. Ὅμως δὲν μποροῦμε νὰ καταλάβουμε κρίση, ὅπως φαίνεται, παρὰ μόνο μὲ κριτήρια οἰκονομικά.

Ἂν ἀόρατο χέρι σκόρπιζε ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια σὲ καθένα μας – ποιός θὰ μίλαγε γιὰ διαφθορὰ τῶν πολιτικῶν, ἀνεπάρκεια τῶν σχολείων, ἀπουσία ἀξιῶν… Θὰ ἀσχοληθῶ λοιπὸν τώρα μὲ τί; Μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ξεμείναμε ἀπὸ λεφτά; Μήπως αἴφνης ἡ ἀνέχεια καὶ η συζήτηση περί ανακάμψεως, θὰ ἐμπνεύσει ἀξίες; Μήπως ἡ ἀνέχεια θὰ ἐμπνεύσει τὴν νεολαία ἢ τὴν γερουσία; Μήπως ἡ ἀνέχεια καὶ τὸ ΔΝΤ θὰ δώσουν νοημοσύνη στοὺς διανοούμενους καὶ τοὺς φιλοσόφους μας;

Ἐδῶ ἔχουμε φθάσει στὸ σημεῖο νὰ παράγουμε ἀδιανόητη μαλακία, νὰ λέμε πὼς γιὰ τὰ σάλια ποὺ μᾶς τρέχουν γιὰ Πόρσε καὶ πισίνες, γιὰ τὴν διαφθορὰ ὅσο καὶ γιὰ τὴν κακὴ παιδεία, καὶ γενικῶς γιὰ κάθε μας πρόβλημα εὐθύνεται ἡ Φιλοκαλία!

Κατὰ τὴν γνώμη μου, μέσα σὲ τόσο ἐφιαλτικὲς καταστάσεις, τὸ μόνο ὅπλο ποὺ ἔχει κανεὶς εἶναι ἡ ὑπομονή. Ἴσως ὑπάρχουν προσωπικότητες παντοδύναμες, ὅμως σὲ μένα περιοριζόμενος δὲν βλέπω γιατί μερικὲς σελίδες μου θὰ κατόρθωναν ὅ,τι δὲν κατόρθωσαν αἰῶνες σκέψης καὶ προσευχῆς. Ἡ κατάσταση ἔχει γίνει τόσο ἄγρια, ὥστε ὁ διάλογος εἶναι ἀδύνατος.