// Νέος Ἑλληνισμός / ΕΚΚΛΗΣΙΑ / ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ / Είναι ‘βάρβαρος’ ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης;

Είναι ‘βάρβαρος’ ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης;

Τὸ ἐρώτημα δὲν εὐσταθεῖ, παρὰ μόνο ἂν κόψουμε καὶ ράψουμε τὴν Καινὴ Διαθήκη μὲ μέτρα ποὺ ἡ ἴδια δὲν ἔχει. Γιατί ὁ Θεὸς ‘τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης’ εἶναι αἱμοβόρος, ἄγριος, βάρβαρος – ἀλλὰ ὄχι ὁ Θεὸς ‘τῆς Καινῆς Διαθήκης’, ὁ ὁποῖος ἀνοίγει τὴν μία Πληγὴ μετὰ τὴν ἄλλη, μετατρέπει τὸ νερὸ σὲ αἷμα, καὶ ἀποδιώχνει τὸ μεγάλο πλῆθος τῶν ἀνθρώπων στὴν αἰώνια Κόλαση;

Τὸ ἐρώτημα δὲν εὐσταθεῖ, ὅμως δὲν στερεῖται καὶ κάθε βάσεως, ἐφόσον στὴν Καινὴ Διαθήκη ὑπάρχει τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, καὶ τὸ ἴδιο αὐτὸ εἶναι κατὰ κύριο λόγο ἡ Καινὴ Διαθήκη. Θὰ ρωτούσαμε κάπως καλύτερα, ὄχι ἀντιτάσσοντας τὶς δύο ἐποχὲς τῆς Βίβλου, Καινὴ καὶ Παλαιά, ἀλλὰ τὰ πρόσωπα τῆς Τριάδας: εἶναι ‘βάρβαρος’ ὁ Πατέρας σὲ σύγκριση μὲ τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα;

Στὴν ἴδια μετάθεση τοῦ ἐρωτήματος ἐξωθοῦν καὶ ἄλλα. Γιατί θὰ παραμέναμε σὲ συγκρίσεις Καινῆς καὶ Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅταν καὶ ‘μετὰ Χριστὸν’ δὲν παύουν νὰ ὑπάρχουν στὸν κόσμο ὁ θάνατος, ὁ βασανισμός, ὁ πόνος, ἡ ἀδικία – τὰ ὁποῖα, ἄλλωστε, ὑπέφερε καὶ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός;

Ὅμως, ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι μόνο Θεὸς ποὺ δὲν τιμωρεῖ, δὲν σκοτώνει, κλπ, εἶναι ἐπίσης Θεὸς ποὺ ἀφήνεται νὰ τὰ πάθει ὅλα αὐτά, καὶ γνωρίζει ὅτι θὰ τὰ ὑποστοῦν οἱ δικοί Του, ἀλλὰ δὲν τὰ ἀποτρέπει οὔτε γιὰ τὸν ἑαυτό Του οὔτε κἂν γιὰ τοὺς πιὸ στενοὺς Μαθητές Του: τὰ ἐπιτρέπει, ἔστω κι ἂν δὲν ἔχουν τὴν αἰτία τους στὸν ἴδιο. Γιατί;

Στὴν πραγματικότητα τὸ ‘σκάνδαλο’ ποὺ δημιουργεῖ, σὲ ὅσους τὸ δημιουργεῖ, ἡ ἀντίθεση ποὺ νομίζουν ὅτι ὑπάρχει ἀνάμεσα στὸν Χριστὸ καὶ στὸν Θεὸ ‘τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης’, εἶναι ἁπλῶς μεταμφίεση τοῦ προβλήματος τῆς Θεοδικίας: ἂν ὁ Θεὸς εἶναι ἀγαθός, γιατί ὅλο αὐτὸ τὸ κακὸ καὶ ἡ ἀδικία; Εἴτε περιγράψουμε τὸ ἐρώτημα ὡς ἀντίθεση ἀνάμεσα στὸν Χριστὸ καὶ τὸν Πατέρα, εἴτε ὡς ἀντίφαση τῆς Θεότητος ἐσωτερική, τὸ οὐσιῶδες παραμένει ἀναλλοίωτο.

Ἐπισημαίνω τὶς διαστάσεις αὐτές, γιατὶ πίσω ἀπὸ τὴν ἀνακριβῆ, μόνο ἀπερίσκεπτα ‘εὔλογη’, κατηγορία περὶ ‘ἀγριότητος’ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, συνήθως ὑποκρύπτεται τάση ἀρνήσεως τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καὶ ἀκόμη κάποτε ρατσιστικό, ἀντιεβραϊκό, κίνητρο – ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, τὸν ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι θαυμάζει ἡ ἀγαθότητά τους, ὄχι μόνο δὲν ἀρνήθηκε τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνέκρινε μέχρι κεραίας. Γιατί ὁ Ἴδιος δὲν ἀρνήθηκε πρῶτος τὸν ‘αἱμοβόρο’ Θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης;

Λοιπόν, ἂν θέλουμε νὰ κρατᾶμε λίγη σοβαρότητα, ἂς ἀφήσουμε τὰ περὶ δῆθεν ἀντιθέσεως Θεοῦ τῆς Καινῆς καὶ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καὶ ἂς ἀνοίξουμε, γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά, ποὺ δὲν θὰ εἶναι οὔτε ἡ πρώτη οὔτε ἡ τελευταία, τὸ πρόβλημα τῆς Θεοδικίας. Μποροῦμε νὰ γνωρίζουμε ὅτι δὲν θὰ εἶναι οὔτε ἡ τελευταία, ἐπειδὴ τὸ πρόβλημα αὐτὸ ἔχει ἀνοίξει πολλὲς φορὲς στὸ παρελθόν, ἔχει ἀπαντηθεῖ ὅσο καλὰ μπορεῖ νὰ ἀπαντηθεῖ, καὶ πολύ καλά, θὰ προσέθετα, κι ὅμως διαρκῶς ἐπανέρχεται. Ἐκτὸς ἂν ἐμᾶς δὲν ἐνδιαφέρει πραγματικὰ τὸ πρόβλημα τῆς Θεοδικίας, ἀλλὰ ἡ ἄρνηση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, εἴτε ὁ ἀντιεβραϊσμός, εἴτε ἡ δημιουργία μιᾶς νέας θρησκείας, ποὺ θὰ εἶναι πιὸ ἀγαθὴ καὶ ἀπὸ τὸν Χριστό…

Συνέχεια: Τὸ πρόβλημα τῆς Θεοδικίας καὶ πάλι…