Η Μεταστροφή του Κωνσταντίνου και της Αυτοκρατορίας
Σελ: 1 2
Θὰ πρέπει νὰ δεχθοῦμε εἴτε πὼς προέκυψε αἴφνης πλῆθος εὐσεβῶν μετὰ πεποιθήσεως αὐτοκρατόρων, εἴτε πὼς ὑπῆρχαν ἀντικειμενικὰ καὶ πειστικὰ ὁρατὲς ὠφέλειες γιὰ τὴν αὐτοκρατορία ἀπὸ τὴν υἱοθέτηση τοῦ χριστιανισμοῦ. Τόσοι αὐτοκράτορες μετὰ τὸν Κωνσταντῖνο δὲν θὰ έγκατέλειπαν τοὺς πατρώους θεοὺς ἐπειδὴ ὁ Κωνσταντῖνος εἶδε ἕνα χριστιανικὸ ὅραμα. Θὰ πρέπει νὰ τὸ εἶδαν καὶ οἱ ἴδιοι, καὶ θὰ πρέπει τὸ κοινό τους ὅραμα νὰ εἶχε σαφεῖς πολιτικὲς ἀρχὲς καὶ διαστάσεις, πέρα τῆς ὅσης προσωπικῆς εὐσέβειας καθενός, γιὰ τὴν ὁποία οἱ μαρτυρίες εἶναι λιγώτερες καὶ ἀπὸ ὅσες γιὰ τὸν Κωνσταντῖνο.
Ἐξ ὁρισμοῦ καὶ κατ’ ἀνάγκην ὁ αὐτοκράτορας ἐπιθυμεῖ Κράτος – ἐκείνης ἢ τῆς ἄλλης μορφῆς, ἀλλὰ πάντως ὄχι ἀνίσχυρο. Αὐτὸ παρατηρεῖται ἐξ ἀρχῆς καὶ ὣς τὸ τέλος, ὅταν οἱ εὐσεβεῖς σὲ βαθμὸ κάποτε πατερικῆς θεολογίας αὐτοκράτορες παραμέριζαν τὶς ἀνησυχίες τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ἀκριβῆ τήρηση τῆς Ὀρθοδοξίας προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν συμπαράσταση τῶν δυτικῶν ἐθνῶν ἔναντι τῶν Τούρκων.
Ὅπως ἀποδεικνύει καὶ τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς παρὰ τοὺς διωγμοὺς συνεχιζόμενης πίστης στὸν Χριστό, ἡ πολυπληθέστερη παγανιστικὴ πλευρὰ τῆς αὐτοκρατορίας θὰ πρέπει ἀντιστοίχως νὰ ἦταν ἐντυπωσιακά, ἐκτυφλωτικά, πιὸ σαθρὴ πνευματικά, ὥστε νὰ φθάσουν οἱ αὐτοκράτορες νὰ στοιχηματίσουν στὸ χριστιανικὸ στοιχεῖο. Ἂς σκεφθοῦμε γιὰ παράδειγμα τὴν περίπτωση μιᾶς χώρας, τὸ 70% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς ὁποίας θὰ ἦταν ἔμποροι καὶ χρῆστες ἡρωΐνης. Ὁ ἡγέτης τῆς χώρας αὐτῆς δὲν θὰ ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ στηριχθεῖ στὸ ὑπόλοιπο 30%, ἂν καὶ ἀριθμητικὰ πιὸ ἀνίσχυρο; Κάτι παρόμοιο θὰ πρέπει νὰ διαπίστωσαν οἱ αὐτοκράτορες τοῦ 4ου αἰῶνος.
________
Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή):
Σελ: 1 2
Ἑνότητα: ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ | 10-11-2008 |
Σχόλια RSS | Ἄφησε ἕνα Σχόλιο
