Mια ευχή για το Πάσχα

“Να αφήσω ολα τα φωτα του σπιτιου αναμμενα το Σαββατο”, προσθέτει στὸ σημειωματάριό του ὁ Ἀσημώνης, καὶ ἐξηγεῖ: “… Μου την σπαει που καποιοι τυποι με δυο αυτοκινητα εκ των οποιων το ενα τζιπ πολλων χιλιαδων κυβικων, μηχανη και σκαφος αναψυχης, κλεινοντας μια ωρα τα φωτα θεωρουν πως ειναι οικολογοι! … Μου τη σπαει που οτιδηποτε σωστο πρεπει να κραταει μια ωρα (αντε μια μερα το πολυ). … Κλειστε λοιπον τα φωτα για μια ωρα και ολο τον υπολοιπο χρονο κλειστε τα ματια σε αυτα που γινονται γυρω σας, θεωρωντας πως εχετε κανει το χρεος σας.”

Διάλεξα τὸ εὔγλωττο αὐτὸ σημείωμα ὡς ἀφορμὴ γιὰ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἔλλοπου. Τὰ δύο σχετίζονται, γιατὶ καὶ οἱ γιορτές μας μποροῦν νὰ γίνονται προσχήματα λήθης ὅσων ἑορτάζουμε. Τὸ σημείωμα τοῦ Ἀσημώνη ὑπενθυμίζει τὴν μία πλευρά, ἐπειδὴ αὐτὴ ὑπερισχύει, ἀλλὰ ἡ δικαιοσύνη ἐπιβάλλει νὰ ποῦμε ὅτι γιορτές, ἐπέτειοι, εἰδικὲς ἡμέρες, εἶναι δίκοπο μαχαίρι, κόβοντας εἴτε μνήμη εἴτε λήθη.

Σὲ κοινωνίες ὅπως ἡ δική μας ξεχαρβαλωμένες, ἀκόμα καὶ οἱ γιορτὲς συντελοῦν στὴν κατάπτωση: γιορτάζουμε τὸ Πάσχα γιὰ νὰ λησμονοῦμε ὅτι Πέρασμα στὴν ἄλλη ζωὴ εἶναι κάθε μέρα τοῦ χρόνου, γιορτάζουμε τὰ Χριστούγεννα γιὰ νὰ λησμονοῦμε ὅτι ὁ Χριστὸς γεννιέται σὲ κάθε μέρα τοῦ χρόνου… Ἀντὶ νὰ ὑπάρχουν οἱ γιορτὲς γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγοῦν στὴν ἁγιότητα ὅλου τοῦ χρόνου, γίνονται σὰν μαῦρες τρύπες ποὺ στρέφοντας στὸν ἑαυτό τους ἀδειάζουν τὸν χρόνο ἀπὸ νόημα. Καὶ εἶναι ν’ ἀπορεῖ κανείς, ἄνθρωποι ποὺ θὰ γιορτάσουν τὴν Ἀνάσταση, καὶ μπορεῖ νὰ νοιώσουν ἀκόμη καὶ εὐλάβεια τὶς ἡμέρες αὐτές, τὸν ὑπόλοιπο χρόνο μόνο ὁ Χριστὸς δὲν κυριεύει τὴν σκέψη τους, ἀλλὰ εἴτε ἡ οἰκογένειά τους, εἴτε ἡ δουλειά τους, εἴτε ἡ ‘καλὴ’ καὶ ὁ ‘καλός’ τους… – ὁτιδήποτε, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό!

Ἀπορῶ, ἐνῶ μπορεῖτε νὰ ἀφήσετε τὰ σχόλιά σας ἐδῶ, ἐπιλέγετε νὰ μοῦ γράφετε προσωπικὲς ἐπιστολές. Ἔτσι μὲ τὰ προηγούμενα σημειώματα, περὶ ἐκκολαπτόμενης κινήσεως ‘σωτήρων’ τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἐπιστολογράφος ἐπισημαίνει ὅτι ἐνῶ παρουσιάζω τὴν κατάστασή μας δραματικὰ δύσκολη, καὶ σπεύδω νὰ προδικάσω τὰ ἀποτελέσματα τῆς δράσεως τῶν ‘σωτήρων’, δὲν προτείνω δικές μου λύσεις. Τὶς ἀποκρύπτω παραδόξως, ἢ μήπως δὲν πιστεύω ὅτι ὑπάρχουν;

Στὸ παρὸν σημείωμα, θὰ περιοριστῶ στὴν εὐχὴ νὰ ἀποκτήσουν οἱ γιορτές μας τὴν ἄλλη κόψη τους, ὥστε νὰ ζοῦμε καὶ νὰ γιορτάζουμε ὅλο τὸν χρόνο ὅσα ἡ μία ἡμέρα ὑπάρχει γιὰ νὰ θυμίζει. Ἀλλὰ γιὰ ὅ,τι ἐμφανίζεται ὡς σημερινὴ ἐπιδείνωση τῆς κατάστασής μας, καὶ ἂν ὑπάρχουν πρακτέα ἐν συνέσει, ἀντὶ κινήσεως ‘σωτήρων’, θὰ ἐπανέλθω.