Από ύβρεις σε μεγαλύτερες ύβρεις

Συνεχίζοντας, μέχρις ὅτου, ἐλπίζω, τὰ πράγματα γίνουν τελείως σαφῆ: ποιόν ἀκριβῶς πολιτισμὸ θὰ κληθοῦν νὰ σώσουν οἱ σημερινοί μας ‘ἐκλεκτοί’; Ἅμα τῇ ἐμφανίσει της ἡ κίνησις αὐτὴ θὰ εἰσπράξει λοιδορία – καὶ δικαίως. Ἀλήθεια, πιστεύουμε ὅτι ὁ Γιανναρᾶς θὰ σώσει τὸν Πλάτωνα καὶ ὁ Παπαθεμελῆς τὸν Μάξιμο;

Μπορεῖ νὰ μήν ἐπιδοκιμάζει τὴ μηχανιστική μας νοοτροπία, ὅμως ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Πλάτων προσπαθεῖ νὰ σώσει τὸν Γιανναρᾶ, ὥστε ἀντὶ νὰ ὀνειρευόμαστε ἐν ἐξάρσει αὐταπάτης καὶ ἀλαζονείας σωτηρίες τῆς παραδόσεως, καλύτερα νὰ εἴχαμε τὴν ἀπορία σὲ τί μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε, ἂν οὔτε ὁ Πλάτωνας δὲν κατόρθωσε νὰ μᾶς βοηθήσει, ἂν οὔτε ἡ Βίβλος καὶ μιὰ ὁλόκληρη Βυζαντινὴ χιλιετία Πατέρων, Ἁγίων καὶ Μαρτύρων δὲν ἐμπόδισαν νὰ φθάσουμε ὅπου φθάσαμε, σὲ τί μποροῦμε πράγματι νὰ ἐλπίζουμε;

Ἡ παράδοσή μας δὲν ἔχει ἀνάγκη οὔτε κἂν τὴν διάδοσή της – ἤδη ὑπάρχει σὲ βιβλία, ὑπάρχει στὸ διαδίκτυο, ὑπάρχει σὲ κτίρια καὶ ζωγραφιές, ὑπάρχει στὴν σκέψη καὶ τὸ βίωμα σημερινῶν δημιουργῶν, καὶ σὲ διάφορους βαθμοὺς στὴν ψυχὴ ὅλων… – χωρὶς νὰ ἔχει ἐμποδίσει αὐτὸ ποὺ καταντήσαμε νὰ ζοῦμε ὡς κοινωνία. Ἀπ’ ὅπου καὶ τὸ ἀδιέξοδο.

Χρειάζεται λοιπὸν καθένας ποὺ ἀσχολεῖται μὲ τὸ ἑλληνικὸ πρόβλημα, νὰ μή καταφεύγει σὲ γρήγορες καὶ ἀπερίσκεπτες ‘λύσεις’ τοῦ τύπου ‘νὰ σώσουμε τὴν παράδοσή μας’, γινόμενος ἔτσι ὁ ἴδιος μέρος τοῦ προβλήματος, ἀλλὰ νὰ σκεφτεῖ, γιὰ ποιὸ λόγο βρισκόμαστε στὴν σημερινὴ κατάσταση μολονότι οὐδέποτε ὡς λαὸς δὲν γνωρίζαμε καλύτερα ἑλληνικά, ἢ δὲν διαθέταμε τόσες ἐκδόσεις καὶ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς προσβάσεις στὶς πηγὲς τῆς παράδοσής μας.