Η ισχύς της παραδόσεως

Σήμερα δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε συγκεντρωμένους μαζὶ τόσο πολλοὺς καὶ τόσο μεγάλους, οἱ ὁποῖοι συμπράττουν διαχρονικά, ὥστε τὸ μέγεθός τους ἐπιβοηθεῖται ἀπὸ τὸν πολὺ χρόνο στὴν διάρκεια τοῦ ὁποίου ἡ σκέψη τους ἐργάζεται στὴν συνείδηση προσώπων καὶ στὴν συλλογική μας συνείδηση ὡς λαοῦ. Καταλαβαίνουμε πόσο κουτὸ εἶναι νὰ περιμένουμε ἀπὸ τὴν σύμπραξη, γιὰ παράδειγμα, Γιανναρᾶ, Μπαμπινιώτη, Παπαθεμελῆ καὶ Μεταλληνοῦ – ἢ πεῖτε ὅποιον θέλετε, νὰ φέρει αἴφνης ὅσα δὲν κατόρθωσαν δύο αἰῶνες ἐργασίας τῶν σπουδαιοτέρων μεγεθῶν τοῦ σημερινοῦ ἑλληνισμοῦ – μαζί καὶ μὲ τὸ ἔργο τῶν αἰώνων ποὺ προηγοῦνται; Τί θὰ κάνει πιὰ αὐτὴ ἡ ὁμάδα; Θὰ ὑπογράψει κοινὴ ἀνακοίνωση περὶ φυσιογνωμίας καὶ ἰδανικῶν τοῦ νέου ἑλληνισμοῦ (ἂν ἔστω μποροῦσε νὰ συμφωνήσει ἀκόμα καὶ σ’ αὐτό), θὰ ὀργανώσει ἡμερίδες καὶ θὰ μοιράσει φυλλάδια;

Ἡ ἀπὸ αἰώνων ἐργασία τῶν παλαιῶν ἐντός μας, μαζὶ μὲ τὴν δική μας θέληση καὶ σκέψη, μαζὶ καὶ μὲ ὅσα ἐργάζονται γιὰ παρόμοιες ἢ διάφορες ἀποβλέψεις ἀπὸ ἀλλοῦ προερχόμενα, συμβάλλει γιὰ τὴν δημιουργία αὐτοῦ ποὺ εἴμαστε σήμερα. Τὸ ἐξαγόμενο μπορεῖ νὰ μᾶς ἀρέσει ἐλάχιστα, ὅμως τὸ νὰ θέλουμε νὰ τὸ ἀλλάξουμε ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ δὲν εἶναι μόνο παράλογο, ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνο – ὅπως μποροῦμε νὰ καταλάβουμε προσέχοντας τὴν ἱστορία, ἂν θυμηθοῦμε τὶς ἐνστάσεις τοῦ Χίτλερ γιὰ τὴν κοινωνία τῆς ἐποχῆς του, ἐνστάσεις τὶς ὁποῖες φαίνεται νὰ συμμερίστηκε ἀκόμη κι ἕνας διανοητὴς τοῦ μεγέθους τοῦ Χάιντεγγερ – ἀρκεῖ νὰ θυμηθοῦμε καὶ τοὺς δικούς μας συνταγματάρχες μὲ τὸν γῦψο ποὺ ζήτησαν νὰ βάλουν στὸ στραβό μας πόδι. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ἔχω κουραστεῖ νὰ ἐπαναλαμβάνω σὲ ὅσους λύσσαξαν νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν παπισμό, ὅτι δὲν συμφέρει νὰ περιφρονοῦμε τὴν ἱστορία, τοὺς ρυθμοὺς ποὺ ἔχει ἡ ἱστορία νὰ ἐργάζεται, νὰ συγκεντρώνει, διαχωρίζει, δημιουργεῖ, καταργεῖ, ἀφομοιώνει, κλπ., διότι αὐτὸ ἀγνοῶντας συμβάλλουμε στὴν δημιουργία χάους ἀντὶ πολιτισμοῦ.

Συνέχεια: Ἀπὸ ὕβρεις σὲ μεγαλύτερες ὕβρεις