Συσπείρωση ‘Εκλεκτών’

Μὲ ἀφορμὴ κι ἐγὼ δὲν γνωρίζω τί ἀκριβῶς, γίνονται κάποιες σκέψεις γιὰ συσπείρωση ‘ἐκλεκτῶν’ πρὸς σωτηρίαν τῆς πατρίδος. Ἔστω πὼς ὑπάρχουν οἱ ‘ἐκλεκτοί’ – ἄραγε, αὐτὸ ποὺ ἔλειπε ὣς τώρα, τὸ ὁποῖο θὰ ἀναγεννήσει τὴν πατρίδα μας, εἶναι ἡ συσπείρωσή τους;

Πέρα τῶν ὅποιων ἐξαιρέσεων, ἐν γένει οἱ ἡγετικὲς δυνάμεις τοῦ σημερινοῦ ἑλληνισμοῦ – διανοούμενοι, πολιτικοί, ἐπιχειρηματίες, ὁ κλῆρος, κλπ. — ἀκόμη κι ἂν δὲν θεωρηθοῦν ὡς κατ’ ἐξοχὴν ὑπεύθυνοι τῶν προβλημάτων μας, πάντως δὲν συμμετέχουν λιγώτερο ἀπὸ τὸ ‘μεγάλο πλῆθος’ στὴν προβληματικότητα τῆς ‘κοινωνίας’. Δὲν χρειάζεται ἐκπόνηση διατριβῆς γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ ἀντιληπτό, ἀρκεῖ νὰ σκεφθοῦμε τὰ ἀξιοθρήνητα ὁράματα τῶν διανοουμένων μας γιὰ τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, ἀρκεῖ νὰ σκεφθοῦμε ὅτι ἔχουμε Ἐκκλησία ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνεται οὔτε κἂν τὴν ἴδια τὴν αὐτοκατάργησή της, κλπ. Ἀπὸ ἐδῶ ἐπιβάλλεται νὰ ἀναρωτηθοῦμε, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ μᾶς ὠφελήσουν ὅποιοι συμβάλλουν ὅπως κι ἐμεῖς στὶς ζημίες!;

Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια δὲν ἔλειπαν, στοὺς ἴδιους, προβληματικούς, χώρους, πρόσωπα μὲ (ἂν μή τι ἄλλο, σχετικῶς) ὑγιῆ ἀντίληψη. Ἔστω: Σολωμός, Κάλβος, Παπατσώνης, Ἐλύτης, Σεφέρης, Κόντογλου, Παπαδιαμάντης, Συκουτρῆς, Παρθένης, Πικιώνης, Παπαρρηγόπουλος, Ζακυθηνός… Ὅ,τι ὑπάρχει στὴν συσπείρωση τὴν ὁποία ὁραματίζονται οἱ καλὲς προθέσεις ὅσων τὶς ἔχουν, δηλαδὴ ἡ συγχρονία καὶ ἡ συνακόλουθή της ἐντύπωση μιᾶς ἰδιαίτερης ἰσχύος, στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι ἰσχὺς ἀλλὰ ἀδυναμία.

Συνέχεια: Ἡ ἰσχὺς τῆς παραδόσεως