Λάμψη του Βυζαντίου, και τα δικά μας σκοτάδια
Ὅταν μασᾶμε τὰ λόγια μας, κοροϊδεύουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ περιφρονοῦμε τὴν ἱστορία μας, δὲν εἶναι φυσικὸς καὶ ἑπόμενος ὁ διασυρμός; 6 στοὺς 10 Ἕλληνες, σύμφωνα μὲ δημοσκόπηση, εἶναι ἕτοιμοι γιὰ οἰκονομικὲς θυσίες προκειμένου νὰ συνέλθει ἡ χώρα. Προκειμένου νὰ γλυτώσουν ἀπὸ τὴν ντροπή, θἄλεγα ἐγώ. Ὅμως κούφιοι ἄνθρωποι δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἀποφύγουν τὴν ντροπή, ἀκόμα κι ὅταν κανεὶς δὲν ἐπιτίθεται.
Δές τί θαυμαστά πράγματα μεταφέρει στὴν Βόννη γιὰ τὸ Βυζάντιο ὁ ὑπουργὸς τοῦ ‘πολιτισμοῦ’ μας, τὴν ὥρα τῶν ἐγκαινίων τῆς ἐκθέσεως “Λάμψη και καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο”, δὲς μὲ ποιὸ τρόπο ἐξηγεῖ γιὰ τὸ Βυζάντιο ὅτι εἶναι, “ο χώρος και ο χρόνος όπου ο Ρωμαϊκός νόμος, η ελληνική παράδοση και μια νέα αίσθηση μονοθεϊστικής πίστης συναντήθηκαν για να στηρίξουν μια από τις ισχυρότερες και μακροβιότερες Ευρωπαϊκές κοινότητες κουλτούρων της ιστορίας.”
Διαβάζω καὶ νοιώθω ἀηδία γιὰ τὰ ἀνθρωπάρια ποὺ μᾶς ἐκπροσωποῦν στὴν Εὐρώπη ἢ ὁπουδήποτε. Φυσικὰ ἡ εὐθύνη δὲν εἶναι ὅλη δική τους. Ἐμεῖς τοὺς ἐκλέγουμε, ἐμᾶς ἐκφράζουν, ἀπὸ ἐμᾶς προέρχονται. Τοὺς ἐκλέγουμε μὲ κριτήριο πόσους μισθοὺς θὰ δώσουν, καὶ τὰ ἴδια κριτήρια ἔχοντας οἱ ἴδιοι γιὰ τὸν ἑαυτό τους, ἀγωνίζονται πῶς θὰ φᾶνε καὶ πῶς θὰ δώσουν καὶ σὲ μᾶς κάτι, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν καταρράκωση κάθε ἄλλης ἀξίας πέρα ἀπὸ τὴν κατανάλωση, καὶ ἀκολούθως τὴν καταφυγὴ στὴν ἀπάτη, στὸν ἀπεριόριστο δανεισμό, κλπ. Τεκμήριο τῆς ἐξαθλίωσης εἶναι ὅτι ἐλάχιστοι Ἕλληνες θὰ διάβαζαν ὡς ἐμετικὴ τὴν περιγραφὴ τοῦ Βυζαντίου ἀπὸ τὸν ὑπουργὸ τοῦ δῆθεν πολιτισμοῦ μας.
Βυζάντιο, λέει, εἶναι “ο χώρος και ο χρόνος όπου ο Ρωμαϊκός νόμος, η ελληνική παράδοση και μια νέα αίσθηση μονοθεϊστικής πίστης συναντήθηκαν για να στηρίξουν μια από τις ισχυρότερες και μακροβιότερες Ευρωπαϊκές κοινότητες κουλτούρων της ιστορίας.”
Πόσο προσεκτικὰ ἔχει ἀφαιρεθεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ! Μὲ πόση ἐπιμέλεια ὁ ὑπουργὸς τῆς κατάντιας μας κατόρθωσε νὰ παραμερίσει αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο ἐπὶ αἰῶνες βασανίζονταν καὶ θανατώνονταν οἱ Ἕλληνες, ἕως ὅτου ἡ Αὐτοκρατορία θαύμασε τὴν πίστη τους καὶ δὲν ἀπέκτησε “μιὰ νέα αἴσθηση μονοθεϊστικῆς πίστης”, ἀλλὰ ἔγινε Χριστιανική.
Τὴν λέξη Χριστιανισμὸς τὸ ἀνθρωπάριο δὲν μπορεῖ νὰ τὴν προφέρει, γιατὶ δὲν εἶναι πολιτικῶς ὀρθή, καὶ δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴν πρόσκληση τῆς Τουρκίας στὴν ἔξοχη “κοινότητα κουλτούρων” ποὺ δημιουργεῖ ἡ Εὐρώπη.
Εἶναι καὶ ἄλλα στὸν ὁρισμό, ὅμως ἀρκεῖ αὐτὸ καὶ περισσεύει γιὰ νὰ καταλάβουμε ποῦ βρισκόμαστε, γιὰ ποιό λόγο ἀποκλείεται νὰ ἀποκτήσουμε ἀξιοπρέπεια, ἀκόμη καὶ ἂν ἀφανιστεῖ κάθε ἴχνος διαφθορᾶς ἀπὸ τὸν δημόσιο βίο.
Κούφιοι ἄνθρωποι μὲ ἀξιοπρέπεια, ποῦ ἀκούστηκε;
________
Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή):
Ἑνότητα: ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ | 02-03-2010 |
Σχόλια RSS | Ἄφησε ἕνα Σχόλιο
