// Νέος Ἑλληνισμός / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / ΠΑΙΔΕΙΑ / Η πραγματική διαφθορά των πολιτικών μας

Η πραγματική διαφθορά των πολιτικών μας

Σὲ προηγούμενο σημείωμα προσπάθησα νὰ δείξω ὅτι ἡ διαφθορὰ τῶν πολιτικῶν μας συνήθως ἀρχίζει ἀπὸ τὰ ἐφηβικὰ ἤδη χρόνια, καὶ ἀναφέρεται στὴν πιὸ στοιχειώδη ἀνθρώπινη φύση. Αὐτὸ ἡ κοινὴ γνώμη τὸ συλλαμβάνει ὑποσυνείδητα, ὅσο κι ἂν ταράζεται ἡ ἐπιφάνειά της ἀπὸ τὰ κόλπα καὶ τὶς ἀπάτες τους. Ὅμως ἠχοῦν ἀποκρουστικὲς οἱ κραυγὲς τάχα ἀθώων ἀγανακτισμένων πολιτῶν γιὰ τοὺς ‘κλέφτες τοὺς πολιτικούς’, κλπ., ἐπειδὴ ἀμελεῖται τὸ οὐσιῶδες, ὅπου ὀφείλεται ὅλη ἡ κατάντια τοῦ δῆθεν πολιτικοῦ βίου μας, πρόβλημα πιὸ φρικτὸ ἀπὸ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις του.

Ἡ πραγματικὴ διαφθορὰ τῶν πολιτικῶν μας, ὅπως κι ἂν ἐκδηλώνεται, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι τοὺς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ δημιουργήσουν κάτι πραγματικό, καὶ περιφρόνησαν τὴν δημιουργία. Ἡ κοινωνία δὲν περιμένει ἀπὸ αὐτοὺς τίποτα ὑπεράνθρωπο, τίποτα τὸ προορισμένο γιὰ Ἀλέξανδρους, μόνο νὰ στρέψουν τὴν ὑπαρκτὴ εὐφυΐα τους στὸ σημαντικό – καὶ δὲν τὸ κάνουν, γιατὶ δὲν νοιώθουν τὴν ἀπόλαυση ποὺ ὑπάρχει στὴν στροφὴ αὐτή.

Ἑπομένως βρισκόμαστε σὲ πραγματικὸ ἀδιέξοδο. Τὴν ἀπατεωνιὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὴν πολεμήσει, ἀλλὰ τὴν νοσηρὴ θέληση γιὰ τὸ ἀσήμαντο δὲν τὴν νικάει τίποτα, καὶ οἱ πολιτικοί μας εἶναι ἀπατεῶνες ἐπειδή δὲν τοὺς συναρπάζει ἡ δυνατότητα νὰ κάνουν ἔργο. Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο κοιτοῦν νὰ ‘ἐπιλύουν’ ὅσα δὲν μποροῦν νὰ ἀποφύγουν, ἀντιγράφοντας λύσεις ἄλλων χωρῶν, κτὅ., ἐπειδὴ ἔχουν βοοειδῆ ἀναισθησία γιὰ τὴν ἀπόλαυση τῆς σκέψης καὶ τῆς δημιουργίας.