// Νέος Ἑλληνισμός / ΠΑΙΔΕΙΑ / ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ / Στενοχώριες της Κικής Δημουλά και η Επέκταση του Ιδίου

Στενοχώριες της Κικής Δημουλά και η Επέκταση του Ιδίου

Σύμφωνα μὲ τὴν κ. Δημουλᾶ, ὅταν κάποιος στενοχωρεῖται γιὰ τὴν ἀπώλεια τοῦ ἄλλου, δὲν στενοχωρεῖται γιὰ τὸν ἄλλο, παρὰ μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ἀπὸ μιὰ πλευρὰ αὐτὸ εἶναι, προφανῶς, σωστό. Ὅμως, στὰ συμφραζόμενα τῆς κ. Δημουλᾶ μιὰ ἄλλη πλευρὰ ἔρχεται στὸ φῶς, κατὰ τὴν ὁποία ἡ στενοχώρια μας εἶναι ἐγωϊστική, καὶ συμβαίνει ἐξαπατῶντας τὸν ἑαυτό μας, ὅτι τάχα τὴν σκέψη καὶ τὸ αἴσθημά μας ὁρίζει ὁ ἄλλος, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα βιώνουμε ἀπουσία τῆς ἀτομιστικῆς μας βολῆς.

Ἡ Κικὴ Δημουλᾶ δὲν εἶναι ἰδιαιτέρως κακὴ ποιήτρια, οὔτε ἰδιαιτέρως καλή. Ἡ δήλωσή της δὲν μὲ ἀπασχολεῖ παρὰ μόνο ἐπειδὴ ἐκφράζει ἀρκετὰ διαδεδομένη παρανόηση, ἀπὸ τὴν ὁποία καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἀπαλλαγοῦμε, ἐφόσον θίγει ὄχι ἀσήμαντα ζητήματα, καὶ ἴσως ἔχει (συνειδητὲς ἢ μὴ) χριστιανικὲς καταβολές, στὴν ἐσφαλμένη ἐντύπωση ὅτι ὁ χριστιανισμὸς διδάσκει ἀνιδιοτέλεια. Μεγάλη παρανόηση, ὄχι μόνο ἐπειδὴ συνήθης, ἀλλὰ κυρίως ἐπειδὴ συκοφαντεῖ θεμελιώδεις κινήσεις τῆς ψυχῆς.

Πρόταγμα σαφὲς Ἰδιοτέλειας διαπιστώνεται στὴν ἐντολὴ νὰ ἀγαπήσουμε τὸν πλησίον ὡς ἑαυτόν, ὅπου τὸ ἴδιον ὄχι μόνο δὲν ἀπωθεῖται, ἀλλά, ἀντιθέτως, ἐπεκτείνεται. Παρομοίως διαπιστώνεται πρόταγμα ἰδιοτέλειας στὸν γάμο, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε σχέση ἀγάπης, ὁπότε τὰ δύο γίνονται ἕνα, καὶ μόνο ἔτσι εὐλογοῦνται. Γιὰ τὸν Χριστὸ μαθαίνουμε ὅτι στενοχωρήθηκε ἀπὸ ἕνα θάνατο, μολονότι μποροῦσε ἀκόμα καὶ νὰ τὸν ἀνατρέψει, ὅπως καὶ ἔκανε, ὅταν ἦρθε στὸν τάφο τοῦ Λάζαρου.

Ἐδῶ, ἄλλωστε, ὑπάρχει ἡ διαφορὰ ἀπὸ τὴν μαζικὴ συνείδηση. Στὴν μαζικὴ συνείδηση ἡ ὁμοιότητα ἐνδέχεται νὰ προκαλεῖ ἀκόμη καὶ συγκρούσεις, ὅπως ὅταν τὰ ἴδια ἀκριβῶς συμφέροντα δημιουργοῦν διαμάχες, ἐφόσον στὴν ἴδια τὴν ἰδανικὴ περίπτωση ἡ ‘ἔνωση’ συμβαίνει ἐξωτερικὰ καὶ συμβατικά, ὡς συνασπισμὸς διενεργούμενος ἀπὸ ἀναγνωριζόμενες ὡς συμπτώσεις ἀτομικῶν ἀφορμῶν, ἰδιοτήτων καὶ ἐπιδιώξεων.

Κάθε ἀπρόσωπη ‘ἕνωση’, εἴτε πρόκειται γιὰ κόμματα καὶ συλλόγους, εἴτε γιὰ ἔθνη ὁλόκληρα καὶ Ἐκκλησίες, τείνει στὴν μαζικὴ συνείδηση - καὶ τείνει νὰ διαφεύγει τῆς συνειδήσεως αὐτῆς, ἂν καὶ στὸν βαθμὸ ποὺ οἱ μετεχόμενες ἀξίες καθεαυτὲς εὐνοοῦν τὴν κατάργηση κάθε ἀπρόσωπης συλλογικότητας πρὸς ὄφελος τῆς ἱερῆς ἐν ἐκτάσει πρὸς τὸν ἄλλο καθαρὰ προσωπικῆς σχέσεως.

Ἡ ἐπέκταση τοῦ ἰδίου στὸν ἄλλο χαρίζει τὰ οἰκεῖα προτοῦ ζητήσει ὁτιδήποτε καὶ συμβαίνει ἀνεξάρτητη ἀπὸ κάθε κίνηση ζητήσεως ἢ παροχῆς, ἡ δὲ μοναδικότητα καθενὸς ἀναγνωρίζεται μόνο μέσα στὸ Ἱερὸ ποὺ διενεργεῖ αὐτοπροσώπως καὶ θαυμαστὰ τὴν ἕνωσή τους, ἀποκαλυπτόμενο στὸν καθένα ἐσωτερικά, καὶ τελείως πέρα ἀπὸ καθένα τους μὲ ἀκόμα μεγαλύτερη δύναμη.

Συνέχεια: Ἀπώλειες τῆς Ψυχῆς