// Νέος Ἑλληνισμός / ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ / Άβαταρ – Το μέλλον του κινηματογράφου είναι τρισδιάστατο;

Άβαταρ – Το μέλλον του κινηματογράφου είναι τρισδιάστατο;

Ἀνεπιφύλακτα προτείνω νὰ δεῖτε τὸ Ἄβαταρ, ἀκόμη κι ἂν οἱ ἐπινοήσεις ἐπιστημονικῆς φαντασίας δὲν σᾶς ἐνδιαφέρουν, εἴτε ἀκόμη ἂν σᾶς ἐκνευρίζει ἡ παραθρησκευτικὴ καὶ οἰκολογικὴ ρητορία τῆς λεγόμενης ‘νέας ἐποχῆς’. Νὰ τὴν παρακολουθήσετε, ἀλλὰ μόνο σὲ αἴθουσα τρισδιάστατης προβολῆς, ὅπου θὰ σᾶς δοθοῦν εἰδικὰ γυαλιά (τὰ ὁποῖα μπορεῖτε νὰ φορέσετε χωρὶς πρόβλημα μαζὶ μὲ τὰ κανονικά, ἂν ἔχετε), ὥστε νὰ σχηματίσετε καλὴ ἰδέα γιὰ τὶς δυνατότητες τῆς τρισδιάτατης λήψης, ὅπου ὁ Κάμερον πιστεύει ὅτι βρίσκεται τὸ μέλλον τοῦ κινηματογράφου.

Οἱ τρεῖς διαστάσεις μεταφέρουν τὸν θεατὴ μέσα ἢ σχεδὸν μέσα στὰ δρώμενα. Πιστεύω ὅτι τὸ ‘σχεδὸν’ θὰ ἐξαλειφθεῖ τελείως μὲ τὴν ἐξέλιξη τῆς τεχνολογίας, κυρίως τῆς τεχνολογίας ποὺ χρησιμοποιεῖται στοὺς ἴδιους τοὺς χώρους προβολῆς, ἀλλὰ τώρα μᾶς ἐνδιαφέρει νὰ σκεφτοῦμε τὸν σκοπὸ ποὺ ἐπιδιώκει ἡ τεχνικὴ αὐτή, καὶ ὁ σκοπὸς εἶναι ἤδη χειροπιαστὸς σὲ δημιουργήματα ὅπως τοῦ Κάμερον. Ἂν θεωρήσουμε τὴν προβολὴ τῆς ταινίας ὅπως θεατρικὴ σκηνή, προφανῶς ἀσύγκριτα πιὸ δυναμικὴ καὶ εὐέλικτη, ἡ τρισδιάστατη εἰκόνα μᾶς μεταφέρει ἐπάνω στὴν σκηνή, καί, ἀνάλογα μὲ τὶς ἀποφάσεις τοῦ σκηνοθέτη, μπορεῖ καὶ πρόσωπο μὲ πρόσωπο μὲ τοὺς ἠθοποιούς, ὅπως ἂν βρισκόμασταν στὸ ἴδιο δωμάτιο μαζί τους, ὡς ἐὰν συμμετείχαμε, ἔστω ὡς ἁπλοὶ παρατηρητές, ἀλλὰ ἐκεῖ εὑρισκόμενοι.

Στὸν βαθμὸ ποὺ ὁ κινηματογράφος θέλει νὰ δημιουργήσει ἕνα κόσμο εἰ δυνατὸν ἐξίσου πραγματικὸ μὲ τὸν κόσμο ποὺ ζοῦμε, ὅπου καμμία αἴσθησή μας δὲν ἀμελεῖται, ἡ τρισδιάστατη τεχνικὴ εἶναι ἀπαραίτητη. Ὄσφρηση, γεύση καὶ ἁφὴ παραμένουν ἀνικανοποίητες, ἀλλὰ ἡ ὁπτικὴ πληρότης καλύπτει πλῆθος ἁμαρτιῶν, γιὰ νὰ παραφράσω τὸ γνωστὸ ρητό. Σὲ πρῶτο βαθμὸ τὰ πλεονεκτήματα εἶναι ἀδιαμφισβήτητα: τὸ νὰ βρίσκεσαι στὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν ἢ στὴν κινηματογραφικὴ προβολή του, περίπου ταυτίζονται, καὶ μάλιστα ἡ προβολὴ ἐνδέχεται νὰ ὑπερέχει τῆς φυσικῆς παρουσίας!, ἂν στὸ μαντεῖο σὲ ξεναγεῖ ἱκανὸς σκηνοθέτης, τοποθετῶντας ἐσένα καὶ αὐτὸ στὶς ἀκριβῶς κατάλληλες γωνίες, ἀποστάσεις, κλπ., ἴσως καὶ μὲ τρόπους ποὺ συνήθως κατὰ τὴν φυσικὴ ἐπίσκεψη δὲν μπορεῖς κἂν νὰ διαθέτεις, ὑπὸ θεάσεις ἐλικοπτέρου, παρατηρήσεις λεπτομερειῶν, κλπ.

Παρομοίως ἡ τεχνικὴ αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἀναδείξει ὡς πειστικὴ καὶ ρωμαλέα μία λίγο ἢ πολὺ νέα πραγματικότητα, προερχόμενη ἀπὸ τὴν φαντασία τοῦ σκηνοθέτη καὶ τοῦ σεναριογράφου, ἂς ποῦμε μιὰ εἰκόνα τῆς γῆς μετὰ ἀπὸ χίλια χρόνια, ἢ τὸν πλανήτη Πανδώρα, στὸν ὁποῖο ἐκτυλίσσονται τὰ δρώμενα τοῦ Ἄβαταρ. Ἂς σκεφτοῦμε διάφορα ντοκυμαντέρ, ἀλλὰ καὶ ἁπλὲς κοινὲς περιπέτειες, μὲ τὴν τεχνικὴ αὐτή, καὶ ἀμέσως καταλαβαίνουμε τὰ πλεονεκτήματα. Τί συμβαίνει ὅμως μὲ τὸν κινηματογράφο ὡς τέχνη μὲ ἀκόμη μεγαλύτερες φιλοδοξίες, ἂς ποῦμε μὲ τὶς φιλοδοξίες τοῦ ἀρχαίου δράματος; Ἡ τεχνικὴ αὐτὴ θὰ συνέφερε, γιὰ παράδειγμα, στὸν Πολίτη Κέην; Μποροῦμε ἀκόμη νὰ ἀναρωτηθοῦμε, ὁ Σοφοκλῆς ἢ ὁ Αἰσχύλος, ἂν ζοῦσαν σήμερα, θὰ χρησιμοποιοῦσαν τρισδιάστατη τεχνικὴ γιὰ μιὰ κινηματογραφικὴ ἐκδοχὴ τῶν ἔργων τους;

Συνέχεια: Τί υπηρετεί η αφαίρεση της τρίτης διάστασης;