// Νέος Ἑλληνισμός / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Για τη νίκη του Σαμαρά και το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας

Για τη νίκη του Σαμαρά και το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας

Ἡ ἄνοδος τοῦ Σαμαρᾶ στὴν ἡγεσία τῆς Νέας Δημοκρατίας ἔχει (πρὸς τὸ παρὸν) ἀρνητικὴ σημασία κυρίως: μᾶς ἀπαλλάσει ἀπὸ τὴν Μπακογιάννη καὶ τὴν μετατροπὴ τῆς Νέας Δημοκρατίας σὲ τέλειο φερέφωνο τοῦ ἐν γένει κυριαρχοῦντος πολυπολιτισμικοῦ προτύπου καὶ προτάγματος. Ὅτι ἡ Νέα Δημοκρατία ἤδη ἀνήκει στὶς πολυπολιτισμικὲς δυνάμεις, φαίνεται ἀπὸ πολλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ὑποστήριξη τῆς λεγόμενης ‘εὐρωπαϊκῆς προοπτικῆς’ τῆς Τουρκίας.

Συγχέοντας τὴν πολιτικὴ μὲ τὴν κατεργαριὰ καὶ ἀκόμη διατηρῶντας ἀνεξήγητη δουλοπρέπεια πρὸς τὴν Τουρκία, μερικοὶ ἰσχυρίζονται ὅτι τὴν ἔνταξη τῶν Τούρκων στὴν εὐρωπαϊκὴ ἕνωση θὰ ἀρνηθοῦν ἄλλοι, ὥστε δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ γίνουμε ἐμεῖς οἱ ‘κακοί’. Πρόβλημα ὅμως δὲν εἶναι μόνο ἡ ἔνταξη τῆς Τουρκίας, ἀλλὰ κυρίως οἱ λόγοι γιὰ τὴν ἀποφυγή της, καὶ οἱ λόγοι δὲν μποροῦν νὰ διατυπωθοῦν καὶ νὰ προκαλέσουν σοβαρὴ συζήτηση σὲ περιβάλλον πολιτικάντικης κατεργαριᾶς καὶ διπροσωπίας.

Ἡ νίκη τοῦ Σαμαρᾶ ἀποτρέπει τὸ χειρότερο, ἀλλὰ δὲν βλέπω νὰ φέρει ταυτόχρονα τὸ καλύτερο. Ὑπάρχει ἄραγε ἐπίγνωση τῆς σημασίας τοῦ πολιτισμοῦ – πῶς δημιουργεῖται ἕνας πολιτισμός, πῶς ἐπηρεάζει τὴ ζωή μας, πῶς σχετίζεται μὲ ἄλλους πολιτισμούς, τί χρειάζεται γιὰ νὰ παραμένει δημιουργικός…

Αὐτὰ δὲν βλέπω νὰ τὰ ἔχει σκεφτεῖ ὁ Σαμαρᾶς, τουλάχιστον ὅπως ἀποδεικνύουν οἱ διάφορες δηλώσεις καὶ ὁμιλίες του, οὔτε οἱ γύρω ἀπὸ αὐτόν, οὔτε ἡ Νέα Δημοκρατία ἐν γένει, ἀλλὰ χωρὶς αὐτὰ τὸ μόνο ποὺ μποροῦμε νὰ περιμένουμε εἶναι ἐθνικιστικὲς κραυγές, περιθωριοποίηση τῆς Ἑλλάδας, ἐν τέλει ἀνικανότητα νὰ βοηθήσουμε τὴν Εὐρώπη νὰ διαμορφώσει πολιτικὴ προόδου, ἀντὶ γιὰ τὴν πολυπολιτισμικὴ βαρβαρότητα ποὺ φαίνεται νὰ υἱοθετεῖ κατὰ τὰ ἀμερικανικὰ πρότυπα.

Μεγάλο μέρος τῆς ἀξίας ἑνὸς ἡγέτη εἶναι ἡ ἱκανότητά του νὰ ἀκούει. Τὸ ὑπόλοιπο, εἴτε εὐφυΐα, εἴτε γνώση, φιλοδοξία, στόχοι, κλπ., εἶναι αὐτὸ ποὺ τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἀξιολόγηση ὅσων ἀκούει καὶ στὴν υἱοθέτηση καὶ ἀνάπτυξη ἐκείνων ἀντὶ ἄλλων ἰδεῶν. Ὁ Σαμαρᾶς ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ ἀκούει, ὅμως οἱ ὑπόλοιπες ἱκανότητές του δὲν φαίνονται τόσο ἰσχυρές, ἂν σκεφτοῦμε καὶ τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἵδρυση τῆς Πολ. Ἄνοιξης.

Ἔτσι καταλαβαίνουμε γιὰ τὴ Νέα Δημοκρατία τῆς περιόδου Σαμαρᾶ νὰ προετοιμάζεται γιὰ μιὰ δράση ποὺ θὰ τὴν ἀναδείξει ὡς ἀπρόβλεπτη δύναμη – ὄχι ἀπαραιτήτως ζημιογόνο ἢ ὠφέλιμη, ἀλλὰ κυρίως ὡς δύναμη ποὺ δὲν μπορεῖς νὰ ἐμπιστευθεῖς. Ἡ ἀναξιοπιστία δὲν ἀπομένει μόνη της, ἀλλὰ φέρει ἐπίσης ἀνικανότητα ἀνάπτυξης, συμμετοχῆς καὶ συμβολῆς σὲ πραγματικὴ καὶ σοβαρὴ πολιτικὴ συζήτηση, ὁπότε ὁ τυχάρπαστος βίος τοῦ κόμματος αὐτοῦ καὶ ἡ ἀντίστοιχη ἐπίδρασή του στὴν κοινωνία, φαίνεται πὼς θὰ ἐνταθεῖ μᾶλλον παρὰ θὰ ἀποτραπεῖ.