Μηδέν στο πηλήκιο του Γιανναρά

Σελ: 1 2

Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς συνηθίζει νὰ ἀντιμετωπίζει τὶς ἐπιφυλλίδες του μὲ ἐπικίνδυνα μειωμένη αὐστηρότητα σκέψης – σὲ βαθμὸ ποὺ ζημιώνει τὴν ὅση ἀγωνία του γιὰ τὸν τόπο, δὲν τῆς ἐπιτρέπει νὰ δυναμώνει στέρεους λόγους. Αὐτὸ δὲν εἶναι προσωπικό του πρόβλημα μόνο, δημιουργεῖ καὶ σὲ μᾶς πρόβλημα, γιατὶ δὲν μᾶς περισσεύουν οἱ φωνὲς μιᾶς σημασίας καὶ γιατὶ δὲν εἶναι κάτι ἀδιάφορο ἡ ἐπιφυλλίδα, ἐφόσον μεταφέρει «τὸ Ρητὸ καὶ τὸ Ἄρρητο» στὴν ἐπικαιρότητα τῆς καθημερινῆς πράξης ὅλων. Θὰ ἤθελα νὰ διαβάσουμε πρόσφατη ἐπιφυλλίδα μὲ θέμα τὶς ἐκλογὲς καὶ τίτλο «Μηδὲν στὸ πηλήκιο», ὅπου φανερώνονται ὄχι μόνο προσωπικὲς τοῦ Γιανναρᾶ ἀδυναμίες, ἀλλὰ καὶ ἀδυναμίες καὶ παγίδες ἀπὸ τὶς ὁποῖες πάσχει ὄχι μικρὸ μέρος τῆς σημαντικῆς διανόησης τοῦ τόπου μας.

Τὸ κείμενο ἔχει ἀφορμὴ τὴν παροιμιώδη ρήση τοῦ Παπανδρέου, «Και τι κατάφεραν οι αντίπαλοί μας; Μηδέν στο πηλήκιο»! Ἐξηγῶντας τὴν βαρύτητα τοῦ ὀλισθήματος ἀναφερόμενος στὴν σημασία τῆς γλώσσας, ὁ Γιανναρᾶς κατ’ ἀρχὴν δίνει τοὺς ὁρισμοὺς πηλίκου καὶ πηλήκιου (ὡς ἐὰν ἦταν γενικῶς ἄγνωστη ἡ διαφορά), πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν θεωρεῖ τοὺς Ἕλληνες στὴν πλειοψηφία τους περισσότερο γλωσσομαθεῖς τοῦ Παπανδρέου, μὲ ὅσα φρικτὰ ἡ γλωσσικὴ ἀμάθεια συνεπάγεται κατὰ τὸν Γιανναρᾶ. Ἄλλωστε, ἡ ‘ἐκτίμησή’ του γιὰ τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες ἐν γένει, δηλώνεται καὶ ρητὰ στὴν συνέχεια τοῦ ἄρθρου. Κάθε νουνεχὴς ἄνθρωπος εἰκάζει ὅτι ὁ Γιανναρᾶς ἀπευθύνεται σὲ ἐλάχιστους, μὲ αὐτοὺς ἐπιδιώκοντας μιὰ ἐπικοινωνία.

Ὅμως ἡ εἰκασία δὲν θὰ ἐπιβεβαιωθεῖ, ὅπως θὰ δοῦμε, ὥστε ἤδη στὴν ἀρχὴ τοῦ κειμένου φανερώνεται ἡ πρώτη ἀδυναμία, κάθε ἄλλο ἀπὸ ἀσήμαντη – ἡ ἀνυπαρξία λόγου, ὅταν κάποιος δὲν ἔχει γιὰ ποιὸν καὶ γιατί νὰ κάνει αὐτὸ ποὺ κάνει. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι τραῦμα, δηλαδὴ ἔργο ἄμορφο, ἀσταθὲς καὶ λειψό, τὸ ὁποῖο, ἑπομένως, προσθέτει ἄλγος ἀντὶ νὰ θεραπεύει, τραυματίζει κι αὐτὸ τοὺς ἐλάχιστους ποὺ θὰ μποροῦσαν διαφορετικὰ νὰ πάρουν μιὰ βοήθεια καὶ παρηγοριά, κυρίως νὰ ἀναπτύξουν αἴτημα οὐσίας, συγκρότησης καὶ συνοχῆς, ἀπαραίτητο στὴν ἀναγνώριση τῶν προβλημάτων ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε ἐπίγνωση.

Ἀντὶ λοιπὸν θεραπείας, παρέχεται ἀσυναρτησία: ὁ Παπανδρέου εἶναι ἀνελλήνιστος καὶ ἐπικίνδυνος, γιατὶ «δεν είχε παιδικά βιώματα πατρίδας στην Ελλάδα ούτε γλώσσα μητρική τα ελληνικά», τὸ ὁποῖο στερεῖται πράγματι σημασίας, ἐφόσον καὶ ἄλλοι ποὺ εἶχαν τέτοια βιώματα καὶ γλώσσα τους μητρικὴ τὰ ἑλληνικά, ἔφθασαν στὸ ἴδιο σημεῖο μὲ τὸν Παπανδρέου, ὅπως ὅσοι ὑπάγονται στὴ Νέα Δημοκρατία, ποὺ «σίγουρα δεν μπερδεύει το πηλίκον με το πηλήκιο», ὅμως εἶναι «το ίδιο ή και πιο θεαματικά ανελλήνιστη»!, ὥστε «η πορεία της χώρας είναι προδιαγεγραμμένη», ἐνῶ καὶ ὅποιοι κατὰ τὸν συγγραφέα θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν κάτι, δηλαδὴ ἡ «Ακαδημία Αθηνών»!, ἡ «ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων»! καὶ ἡ «ηγεσία της Δικαιοσύνης»!, ἀδρανοῦν.