Το πνεύμα θέλει κοινωνία

Ἡ ταριχευτική, ματαιόδοξη καὶ ὑποκριτικὴ φύση τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας δὲν γίνεται παρὰ νὰ πολεμάει τὴν πνευματικότητα, ὅσα ἐκπαιδευτικὰ συστήματα κι ἂν ἐπινοοῦνται.

Βαθειὰ βλαμμένοι ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ δημιουργὸς οὕτως ἢ ἄλλως θὰ δημιουργήσει, κι ἂν δὲν τὸ κάνει πάει νὰ πεῖ πὼς δὲν ἦταν ἄξιος. Κτηνῶδες τὸ θράσος, ἡ νοημοσύνη ἀνύπαρκτη: τὸ πνεῦμα θέλει κοινωνία, καὶ τὰ ἔργα του ἀποκρίνονται σὲ αἴτημα ζῶντος ἀνθρώπου – ἔστω ἀρνητικά, δηλαδὴ μέσα σὲ θλίψη γιὰ τὴν ἀπουσία αὐτοῦ ποὺ κάποτε ὑπῆρχε. Ὁ ἄνθρωπος κομήτης, ποὺ ἐμφανίζεται ξαφνικὰ στὴ Μογγολία καὶ γράφει τὸ Συμπόσιο ἢ σχεδιάζει τὸν Παρθενῶνα, ἁπλῶς δὲν ὑφίσταται. Ἡ κοινωνία θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τὸ ἀξίωμα καὶ θεμέλιο, ἀπ’ ὅπου θὰ καταλαβαίναμε τί σημαίνει ἐκπαίδευση καὶ θὰ φτιάχναμε τὰ σχολεῖα μας ἔτσι ποὺ νὰ μή προδίδουν τὴν σκέψη.

Ἀντίθετα ἐμεῖς, ἔχουμε θέσει τὴν κοινωνία ὑπὸ διωγμόν, στὴν καλύτερη περίπτωση δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει παρὰ ἡ πειθαρχία, τείνοντας σὲ ἕνα σημεῖο ὅπου ὡς ἄκρον πνευματικότητος νοεῖται τὸ μαζικῶς παραγόμενο στὶς ἐρήμους τῶν ἐργαστηριακῶν εἰδικεύσεων, μετρῶντας τὴν σκέψη βάσει τοῦ ἀριθμοῦ δημοσιεύσεων καὶ παρόμοιων ‘ἀντικειμενικῶν’ κριτηρίων. Ἂν ζοῦσε σήμερα ὁ Ἡράκλειτος ἢ ὁ Παρμενίδης, τὰ πανεπιστήμιά μας θὰ τοὺς ἀντιμετώπιζαν μὲ περιφρόνηση, ἂν ἀσχολοῦνταν καθόλου μαζί τους – τὰ ἴδια πανεπιστήμια ποὺ τάχα τοὺς σπουδάζουν καὶ ἐνδιαφέρονται γι αὐτούς.

Εὐρώπη καὶ Ἀμερικὴ προηγοῦνται φρικτά, ἀλλὰ κι ἐμεῖς δὲν ἀργοῦμε. Γρήγορο τὸ βῆμα μας, ἔχει σαρώσει τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία – ἡ ὁποία (ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ αὐτήν) νομίζει ὅτι ὑπάρχει, σὰν νὰ ἦταν ποτὲ δυνατὸ νὰ ὑπάρχει Ἐκκλησία χωρὶς ἐνορίες, δηλαδὴ χωρὶς κοινωνία!

Ἐκεῖ ποὺ κανεὶς δὲν γνωρίζει κανένα, δὲν ἔχουμε ποτὲ φροντίσει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, δὲν ἔχουμε ποτὲ συναντηθεῖ, συνομιλήσει καὶ μάθει ὁ ἕνας τὸ ὄνομα τοῦ ἄλλου – ἐκεῖ ἔρχεται τὸ φάντασμα τῆς πρώην Ἐκκλησίας, ὀνομάζει τὸ τίποτα κοινωνία, καὶ συγκαλεῖ τὰ φαντάσματα ‘μέλη’ της νὰ κάνουν οὐρὰ γιὰ τὸ ἐλιξήριο τῆς διαιωνίσεως…