Το Βρετανικό, τα γλυπτά της Ακρόπολης, και η αφασία των υπουργών μας

Ἀγωνίζονται στὸ Βρετανικὸ νὰ κρατήσουν τὰ ἀγάλματα, ὅπου παρουσιάζονται ὡς τμῆμα τῆς «παγκόσμιας πολιτισμικῆς κληρονομιᾶς». Πῶς ἔγινε ὅμως καὶ καταντήσαμε ἔτσι, πῶς δὲν ὑπάρχει ὑπουργὸς πολιτισμοῦ ἱκανὸς νὰ πεῖ στοὺς ὑπεύθυνους τοῦ Βρετανικοῦ καὶ στοὺς ὁμοϊδεάτες, ὅτι δὲν ὑφίσταται «παγκόσμια πολιτισμικὴ κληρονομιά», ὅτι αὐτὸ εἶναι λεκτικὸ σχῆμα κενὸ περιεχομένου;

Γιατί εἶναι δική μου πολιτισμικὴ κληρονομιὰ οἱ πυραμίδες, τί ἀκριβῶς κληρονόμησα, τὴν στιγμὴ ποὺ δὲν μοῦ λένε τίποτε οὔτε γιὰ τὸ παρελθὸν οὔτε γιὰ τὸ μέλλον μου; Πῶς εἶναι πολιτισμικὴ κληρονομιὰ τῶν Ἀφγανῶν ἢ τῶν Τούρκων ἡ Ἀκρόπολη, ὅταν δὲν σημαίνει τίποτε στὸν δικό τους πολιτισμό; Πῶς ἀνήκουν τὰ μνημεῖα στὴν «ἀνθρωπότητα», ὅταν ἔστω γιὰ ἕνα λαὸ δὲν ἔχουν καμμία σημασία; Ἄρα ὁ λαὸς αὐτὸς δὲν ἀνήκει στὴν ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία παραμένει ἀκλόνητη, ἀκέραιη, ἀλώβητη, ὡσαύτως «ἀνθρωπότητα», ἂν ὁ λαὸς αὐτὸς λείψει, ἂν δὲν συμμετέχει στὶς κληρονομιές της;

Δὲν εἶναι λοιπὸν ὁλοκληρωτισμὸς αὐτὸ ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὸν τάχα προοδευτικὸ πολυ-πολιτισμὸ τῶν τουριστικῶς περιφερομένων ἀνὰ τὸν κόσμο καὶ ματαίως συντηρούντων ἀπὸ τὶς πυραμίδες τῆς Αἰγύπτου ὣς τὶς μετῶπες τοῦ Παρθενῶνος;

Εἰδικῶς ἐπειδὴ τὰ γλυπτὰ στὸ Βρετανικὸ παρουσιάζονται ὡς τμῆμα τῆς «παγκόσμιας πολιτισμικῆς κληρονομιᾶς», δηλαδὴ ὡς τμῆμα ἀνύπαρκτης καὶ ψευδώνυμης ὁλότητας, χρειάζεται νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ ἐκεῖ τάχιστα, ἐπιστρέφοντας ὅπου πράγματι βρίσκεται ἡ ταυτότητά τους, δηλαδὴ στὴν ἀρχαία Ἀκρόπολη καὶ σὲ ἕνα μουσεῖο ποὺ δὲν εἶναι ἀφιερωμένο στὸ τίποτα, ἀλλὰ στὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πολιτισμό.