// Νέος Ἑλληνισμός / ΙΣΤΟΡΙΑ / ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ / Πότε είναι η Ανάσταση;

Πότε είναι η Ανάσταση;

Προηγουμένως εἴμαστε ἀθῶα παραδομένοι σὲ γλυκὸ σέξ, ἐνῶ μετὰ Χριστὸν τὸ σῶμα καὶ οἱ ἐπαφὲς τῆς ἡδονῆς κατηγορήθηκαν, ἔγιναν ἀντικείμενα περιφρονήσεως καὶ ἀφορμὲς ἐνοχῶν, σύμφωνα μὲ ‘ἄποψη’ διάφορων δυτικῶν στοχαστῶν, καὶ ἀρκετῶν ἐξ ἡμῶν πιθηκιζόντων. Ἐνδιαφέρει μᾶλλον τὸ ἐρώτημα, γιατί παραμερίστηκαν τόσα καὶ γνωστὰ ἱστορικὰ δεδομένα, τὰ ὁποῖα θὰ ἀπέτρεπαν τὸ παραπάνω συμπέρασμα γιὰ τὸν χριστιανισμὸ ὡς δῆθεν πηγὴ συκοφαντίας τοῦ ἐρωτισμοῦ;

Ὁ χριστιανισμὸς θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς συγκεκριμένους ἐπικριτὲς ὡς ἱστορικὴ δύναμη μὲ ἐκεῖνες ἢ τὶς ἄλλες ἐπιδράσεις, ἀλλὰ χωρὶς νὰ ἀποτελεῖ προσωπική τους πίστη καὶ μᾶλλον ἀπορριπτόμενος ὡς προσωπικὴ πίστη, ἐνῶ ὁ ἐρωτισμὸς γι αὐτοὺς εἶναι (καὶ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ προβληθεῖ ὡς) ἀδιαμφισβήτητο ἀγαθό. Τὸ πρῶτο διευκολύνει ἐπικέντρωση καὶ ἐπίθεση στὸν χριστιανισμὸ καὶ μόνο, δηλαδὴ χωρὶς νὰ καταγράφεται εὐρύτερη τοῦ χριστιανισμοῦ εἰκόνα, ἐνῶ τὸ δεύτερο ἀποστρέφει (σὲ διάφορους βαθμοὺς καὶ μέχρι ἀπαγορεύσεως) τὴν σκέψη ἀπὸ τὴν ἀναγνώριση ἔστω ἁπλοῦ ἐνδεχόμενου νὰ εἶναι ὀρθὴ κάποιου εἴδους ἢ βαθμοῦ ἀπόρριψη τοῦ ἐρωτισμοῦ.

Προφανῶς βαθειὰ μεσάνυχτα ἔχοντας γιὰ τὴν φύση καὶ τὶς διαφορὲς ἐρωτισμοῦ καὶ ἔρωτα, πάσῃ θυσίᾳ θέλοντας νὰ ἐξυψώσουν τὴν σεξουαλικὴ ὁρμή, καὶ βλέποντας τὸν χριστιανισμὸ ὡς κυρίαρχη πίστη τοῦ δυτικοῦ κόσμου νὰ προβάλλει ἀσκητικὴ διάθεση, ἐπιτέθηκαν σὲ ὅ,τι φάνηκε μέγας ἀντίπαλος, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὴν ἱστορικὴ ἀκρίβεια. Ἔτσι ἔγιναν δυνατὲς κωμικὲς καταστάσεις, ὅπου ἐξυμνεῖται ἂς ποῦμε ἡ ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα, μολονότι καὶ τότε ὑπῆρχε ἀσκητισμὸς ὁ ὁποῖος ἀφοροῦσε στὸν ἐρωτισμό, καὶ οἱ ἱερεῖς ἔπρεπε νὰ εἶναι παρθένοι ἂν ὄχι εὐνοῦχοι. Ἄλλωστε, ὄχι κάποιος ἅγιος τοῦ χριστιανισμοῦ ἀλλὰ ὁ Πλάτων πρῶτος ἀσκεῖ συστηματικὴ κριτικὴ στὴν σεξουαλικὴ ἐπιθυμία.

Ἡ κριτικὴ τοῦ ἐρωτισμοῦ ὅπως ἀναπτύχθηκε στὸν λατινογενῆ χριστιανισμὸ πῆρε διαστάσεις τρομοκρατίας, παραμορφώνοντας τὴν πραγματικότητα. Μποροῦμε λοιπὸν νὰ κατανοήσουμε τοὺς δυτικοὺς ἐπικριτὲς τοῦ χριστιανισμοῦ στὸ σημεῖο αὐτό, ὅσο καὶ ἂν γνωρίζουμε ὅτι τὸ περιεχόμενο τῆς κριτικῆς τους εἶναι ἐσφαλμένο. Ἀλλὰ πῶς νὰ δικαιολογήσει κανεὶς τὰ ἑλληνόφωνα πιθηκάκια;

Ἄνθρωποι ποὺ δὲν θέλησαν νὰ μυηθοῦν στὴν γνώση τῆς θείας πραγματικότητας, ὁπότε θὰ ἀντιλαμβάνονταν καὶ τοὺς περιορισμοὺς οἱ ὁποῖοι ἀναγκαῖα ὑπάρχουν στὸν ἐρωτισμό, ἄνθρωποι πράγματι ἀνέραστοι, μή ζητῶντας παρὰ νὰ ἐξαπολύσουν τὶς σεξουαλικὲς ὁρμές τους εἴτε κτηνωδῶς εἴτε μέσα σὲ μιὰ ἀγαθὴ μετριότητα, ἄρχισαν νὰ ἐπιτίθενται στὴν Ὀρθοδοξία μὲ τρόπους καὶ γιὰ λόγους ποὺ ταιριάζουν μόνο στὶς λατινογενεῖς μορφὲς τοῦ χριστιανισμοῦ.

Δὲν πρόκειται λοιπὸν γιὰ θεωρητικὸ πρόβλημα, ὥστε δὲν ἀρκεῖ νὰ περιγράψει κανεὶς τὴν σχέση ἔρωτα καὶ ἐρωτισμοῦ, καὶ πῶς ὁ δεύτερος ὑποχωρεῖ ὅσο μεγαλώνει ὁ πρῶτος. Τὸ οὐσιῶδες πρόβλημα, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ πιθηκισμὸς δείχνει, εἶναι ὅτι δὲν ἔχουμε ἀπαιτήσεις ἀπὸ τὸν βίο μας, ἀρκούμαστε σὲ λίγα, καὶ αὐτὰ πολλὰ μᾶς φαίνονται! Ἂς εὐχηθοῦμε λοιπὸν νὰ μεγαλώσουν οἱ ἀπαιτήσεις μας. Θὰ ἦταν αὐτὸ Ἀνάσταση πράγματι!