// Νέος Ἑλληνισμός / ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ / ΠΑΙΔΕΙΑ / Αγαπητικοί και ξενέρωτοι σε βαθμό κακουργήματος

Αγαπητικοί και ξενέρωτοι σε βαθμό κακουργήματος

Ἀναρωτιέμαι, ὕστερα ἀπὸ τὴν βυζαντινὴ χιλιετία πῶς συμβαίνει νὰ προκύπτουμε ἀρχάριοι ὑποτιμητὲς στοιχειωδῶν ἐννοιῶν, μὲ ἀποκρουστικὲς καραμέλες περὶ ‘ἀγαπητικῶν σχέσεων’. Δὲν μπορῶ νὰ σκεφτῶ ἔκφραση ποὺ νὰ προσβάλει περισσότερο τὴν πίστη μου ἀπὸ τὴν ἔκφραση ‘ἀγαπητικὲς σχέσεις’. Ἄλλες παρόμοιες ἐνδέχεται νὰ ὑπῆρξαν ἐπιτυχεῖς στὰ συμφραζόμενα τῶν εἰσηγητῶν τους, ἄλλες ἐξ ἀρχῆς πνευματομάχοι, ὅπως οἱ ‘ἀγαπητικὲς σχέσεις’. Τί ἐνοχλεῖ στὴν ἔκφραση αὐτή;

Ἡ ἀπώθηση ποὺ ὑφιστάμεθα ἀκούγοντας τὴν ἔκφραση αὐτή, ἀρχίζει στὸ ἄμεσα ἐνοχλητικὸ βαρβαρικὸ σύμπλεγμα πητικ, τὸ ὁποῖο, ὅπως ὅλα δείχνουν, εἰσήγαγε στὰ ἑλληνικὰ ὁ Ἀριστοτέλης. Μετὰ τὸ ράπισμα αὐτὸ τῆς ἀμεσότητας, ἀναλογίζεται κανεὶς πὼς ἡ ‘ἀγάπη’ ὅσο κι ἂν ἔχει φθαρεῖ, πάντως δὲν κατάντησε ἀποκρουστική. Τὸ πρῶτο πρόβλημα μὲ τὶς ‘ἀγαπητικὲς σχέσεις’ εἶναι ὁ πληθυντικὸς – ὡς ἐὰν ὁ Θεὸς ἦταν ἀγάπες ἢ ὡς ἐὰν ὀφείλαμε ἢ μπορούσαμε νὰ ἀγαπᾶμε ἀλλήλους μόνο ἢ κυρίως. Στὸν ἑνικὸ ὡς ‘ἀγαπητικὴ σχέση’, ἡ κατάντια μειώνεται κάπως, ἀλλὰ δὲν παύει, ἐφόσον τίποτα δὲν ἐξηγεῖ τὴν κατάπτωση τῆς ἀγάπης σὲ ἐπίθετο καὶ τὴν μεταφορὰ τοῦ οὐσιώδους στὴν σχέση καθεαυτήν.

Ἀποκρουστικὸ λοιπὸν ἡ εὐκολία στὶς ‘ἀγαπητικὲς σχέσεις’. Σχέσεις ποὺ στὴν οὐσία δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν τὶς βαφτίζουμε αἴφνης ‘ἀγαπητικές’, δηλαδὴ μᾶς ἀπασχολεῖ τόσο ἐλάχιστα τὸ ὅλο θέμα, ὥστε οὔτε κὰν στὴν ὑποκρισία μας δὲν μᾶς νοιάζει νὰ εἴμαστε καλοί…