// Νέος Ἑλληνισμός / ΠΑΙΔΕΙΑ / Η παιδεία μας στα χέρια των αρειανών

Η παιδεία μας στα χέρια των αρειανών

Ὁ κυβερνητικῶς ὁρισθεὶς ἁρμόδιος νὰ συντονίσει τὸν διάλογο γιὰ τὰ ἐκπαιδευτικά μας, Γ. Μπαμπινιώτης, εἶπε κάτι, ποὺ δὲν εἶμαι βέβαιος ὅτι ἔχει σκεφτεῖ ἀρκετά – εἶπε ὅτι στὰ σχολεῖα μας οἱ μαθητὲς δὲν χαίρονται μὲ τὴν γνώση! Καθένας τὸ γνωρίζει βέβαια, καὶ συνήθως τὸ ἔχει ζήσει ὁ ἴδιος ὡς μαθητής, ἀλλὰ ὁ Μπαμπινιώτης -εἰκάζω- δὲν τὸ θυμήθηκε ἀσχέτως ἀλλὰ γιὰ νὰ δηλώσει πὼς ἡ ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση ἔχει χρέος νὰ συνδέσει τὴν σχολικὴ μάθηση μὲ τὴν χαρά.

Ἂν εἶχε εἰπωθεῖ μόνο αὐτό, θὰ ἀποροῦσε κανεὶς ποὺ ἐπιτέλους βρέθηκε νὰ μιλήσει κάποιος γιὰ τὰ ἐκπαιδευτικὰ ἔχοντας μιὰ στοιχειώδη σοβαρότητα – καὶ θὰ ἀνυπομονοῦσε γιὰ τὴν συνέχεια, νὰ ἀκούσει, ἐπιτέλους!, μὲ ποιὸ τρόπο θὰ γινόταν νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ποθητὴ σύζευξις γνώσεως καὶ χαρᾶς στὰ σχολεῖα μας.

Δυστυχῶς ἡ συνέχεια τοῦ λόγου δὲν ὑπῆρξε τὸ ἴδιο ἐλπιδοφόρα. Δὲν ἀσχολούμαστε σοβαρὰ μὲ καμμία ἀπὸ τὶς προϋποθέσεις – τὸν κατάλληλο δάσκαλο (ὁ ὁποῖος, προφανῶς, δὲν εἶναι κάθε ἐπιτυχὼν τοῦ ΑΣΕΠ), τὴν κατάλληλη ὥρα (ποὺ διαφέρει ἀπὸ μαθητὴ σὲ μαθητή), μὲ τὸν κατάλληλο τρόπο, ποὺ (ἂν μή τι ἄλλο -καὶ πολλά τὰ ἄλλα-) δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι φορτικός. Δὲν σκεφτόμαστε σοβαρὰ τὰ ἐκπαιδευτικά μας, γιατὶ τὰ σκεφτόμαστε ἀφηρημένα, μὲ θεωρίες καὶ εἰκασίες, ἐνῶ θὰ μπορούσαμε νὰ τὰ φέρουμε στὴν ἐμπειρία μας καὶ νὰ διαπιστώσουμε τὰ κρίσιμα καὶ τὰ δευτερεύοντα πολὺ εὔκολα.

Καθένας χαίρεται μὲ ὅ,τι ἀγαπάει καὶ ὄχι μὲ ὅ,τι ἀπεχθάνεται – κι ἐμεῖς στὰ παιδιά μας θέλουμε νὰ μεταδόσουμε στὸ σχολεῖο ἢ ὁπουδήποτε αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἀγαπᾶμε καὶ ὄχι ὅσα μᾶς εἶναι ἀποκρουστικά – τουλάχιστον ὅσοι ἀπὸ μᾶς μιλοῦν γιὰ χαρὰ στὰ σχολεῖα. Ποιός, στὴν καθημερινή του ζωή, εἶναι τόσο βαθειὰ βλαμμένος, ὥστε νὰ βάζει κάτω τοὺς πιὸ ἄσχετους καὶ νὰ τοὺς μιλάει γιὰ ὅ,τι ἀγαπάει, σώνει καὶ καλά, σήμερα καὶ αὔριο, καὶ μετὰ νὰ τοὺς ἐξετάζει ἂν κατάλαβαν, κλπ., καὶ νὰ ἀνέχεται τὶς προσβολὲς τῶν ἄλλων, οἱ ὁποῖοι, ὡς ἄσχετοι, προφανῶς θὰ ἀγανακτοῦν καὶ θὰ ξεσπᾶνε -πῶς ἀλλοιῶς;- ἐπιτιθέμενοι στὴν ἀφορμὴ ὅλης αὐτῆς τῆς τρέλλας; Ὅπως εἶναι φυσικό, εἴτε λέγεται Ἄινστάιν εἴτε Μπετόβεν εἴτε Χριστὸς αὐτὸς γιὰ τὸν ὁποῖο τοὺς μιλᾶμε, θὰ ἀρχίσουν νὰ τὸν βρίζουν καὶ μαζί του ἐμᾶς.

Στὴν προσωπική μας ζωὴ δὲν ἀνεχόμαστε ἀπὸ κανέναν νὰ βρίζει ὅποιους ἀγαπᾶμε, γι αὐτὸ εἴμαστε φειδωλοὶ στὰ λόγια μας, ζητᾶμε προσοχὴ καὶ μάλιστα ἱερή, ὅταν εἶναι νὰ μιλήσουμε γιὰ κάτι τέτοιο, καὶ κάθε στιγμὴ τρέμουμε, μήπως ὁ ἄλλος (ὄχι προσβάλει, ἀλλὰ ἔστω) ἀδιαφορήσει λίγο, δὲν συμμεριστεῖ ὅλη μας τὴν ἔνταση.

Ὅ,τι εἶναι ἀδιανόητο στὴν προσωπικὴ ζωὴ καθενός, αὐτὸ θέλουμε νὰ τὸ κάνουμε στὰ παιδιά μας στὸ σχολεῖο, νὰ τὰ βιάζουμε νὰ μάθουν ὅσα (ὑποτίθεται) ἀγαπᾶμε, κάνοντας ἔτσι ὅσα (ὑποτίθεται) ἀγαπᾶμε, ἁπλὴ ἀφορμὴ ἂν ὄχι τοῦ μίσους, πάντως τῆς ἀνίας καὶ τῆς ταλαιπωρίας τους.

Ἕνα τεχνοκράτη, ὁ ὁποῖος θὰ πρότεινε νὰ πιέσουμε τὰ παιδιά μας νὰ ἐκπαιδευτοῦν στὰ ἑξῆς χρηστικὰ καὶ ἐργαλειακά, ἂν μᾶς ἐνδιαφέρει νὰ ἔχουν δουλειά, ἢ ἂν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἰσχυρὴ οἰκονομία τῆς χώρας, κλπ., θὰ τὸν καταλάβαινα, κι ἐνδεχομένως θὰ τὸν καταλάβαιναν καὶ τὰ ἴδια τὰ παιδιά καὶ θὰ κατέβαλαν τὴν ἀπαραίτητη προσπάθεια, ὁσοδήποτε ὀδυνηρή. Ἀλλὰ ὁ ἀρειανός, ὁ ὁποῖος μιλάει γιὰ εἰσαγωγὴ τῆς χαρᾶς στὰ σχολεῖα, ἔχοντας περιφρονήσει ὅλες τὶς προϋποθέσεις τῆς χαρᾶς, μοῦ εἶναι ἀσυγκρίτως πιὸ ἀποκρουστικὸς ἀπὸ τὸν πιὸ ψυχρὸ καὶ ὑπολογιστὴ τεχνοκράτη.