Πώς θα έχουμε καλύτερα Λύκεια;
Σελ: 1 2
Ἡ Ἑλλάδα ἔχει τὸ πλεονέκτημα καὶ μειονέκτημα τῆς μακρᾶς ἱστορίας της, ἡ ὁποία, στὸν μεγαλύτερο βαθμὸ καὶ χαρακτηριστικά, εἶναι ἱστορία πνευματικῆς ἰσχύος εἴδους διάφορου τοῦ οἰκονομολογικοῦ καὶ ἐν γένει βιο-μηχανικοῦ. Τὸ ἰδίωμα αὐτὸ δημιουργεῖ σήμερα συνθῆκες πνευματικῆς ἀνεντιμότητας. Πολλοὶ καὶ ἀπὸ ὅσους δὲν θέλουν (καὶ δὲν μποροῦν νὰ θέλουν) τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν μεγαλύτερη δυνατὴ στροφὴ στὴν οἰκονομολογικὴ ἀνάπτυξη, διατηροῦν μιὰ συστολή, μιὰ ντροπὴ νὰ τὸ ὁμολογήσουν καὶ διεκδικήσουν ὠμά, ἀπ ὅπου προκύπτουν διάφορα κούφια λόγια περὶ ‘πνευματικῆς καλλιέργειας’, κτὅ – τὰ ὁποῖα, ὅμως, ἐμποδίζουν νὰ διαμορφώσουμε τὰ σχολεῖα ὅπως θέλουμε – ταυτόχρονα χωρὶς νὰ δίνουν τὴν ἱκανότητα ‘πνευματικῆς καλλιέργειας’, ἐφόσον πνεῦμα δὲν ριζώνει σὲ κούφια λόγια, ὁπότε ὁδηγούμαστε σὲ πλῆρες ἀδιέξοδο.
Εἴτε γιὰ τὸ ἐπάγγελμά του νοιάζεται κανείς, εἴτε γιὰ τὴν πιὸ βαθειὰ μόρφωση τῆς ψυχῆς, τὸ καλύτερο δυνατὸ ἀποτέλεσμα ὑπάρχει ὅπου ὑπάρχει ἐλεύθερη ἐπιλογή, ἔνταση, ἀφοσίωση, πάθος. Τὸ νὰ ἐξαναγκάζει τὸ ὑπουργεῖο τοὺς μαθητὲς νὰ ‘μελετήσουν’ Πλάτωνα, δὲν εἶναι μόρφωση, ἀλλὰ (ἴσως ὄχι συνειδητή, πάντως) ἔμπρακτη περιφρόνηση τοῦ Πλάτωνα καὶ κακοποίηση ἀνηλίκων. Παρομοίως γιὰ τὴν περίπτωση ὅπου θὰ τὰ ὑποχρεώναμε νὰ ἀναζητήσουν τὸ ἰδανικό τους ἐπάγγελμα.
Δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι τὸ σχολεῖο ὀφείλει νὰ παρουσιάζει διάφορες δυνατότητες, ἀπ’ ὅπου οἱ μαθητὲς ἐπιλέγουν. Τί σημαίνει ‘παρουσιάζω τὴν δυνατότητα τοῦ Πλάτωνα’ (τὴν δυνατότητα τῆς φιλολογίας ἢ τῆς φιλοσοφίας); Μπορεῖ τάχα τὸ σχολεῖο νὰ δημιουργήσει γιὰ τοὺς μαθητὲς τὶς ἀπαραίτητες συνθῆκες ὅπου παρουσιάζεται μία δυνατότητα; Κατ’ ἐξαίρεσιν, ἀσφαλῶς, ἀνεξέλεγκτα, ἀσφαλῶς – συστηματικά, ὅμως, ἀδύνατο.
Ἡ πορεία τοῦ βίου, ἂν πρόκειται νὰ ἔχει ἔνταση καὶ ἀληθινὴ ἐπιτυχία, δὲν ἀποφασίζεται μὲ τὸ ξεφύλισμα δειγματολόγιου. Γιὰ νὰ γνωρίζει κάποιος ἂν τὸν ἐνδιαφέρει ἡ φιλολογία, θὰ πρέπει νὰ ἔρθει σὲ ἐπαφὴ εἴτε μὲ τὸ κείμενο εἴτε μὲ κάποιον ποὺ ἀγαπάει τὸ κείμενο, τὴν κατάλληλη στιγμή, καὶ ὄχι ὅποτε ἀποφάσισε τὸ σχολικὸ πρόγραμμα. Τὸ ἴδιο, ἕνα ἐπάγγελμα ποὺ σήμερα μοιάζει ἐπιθυμητὸ ἢ ἀνεπιθύμητο, ἀργότερα μπορεῖ νὰ ἀλλάζει ὄψη – καὶ δὲν μαθαίνεις τὴν πραγματικὴ ὕπαρξή του ὅσο δὲν εἶσαι ἕτοιμος νὰ σὲ ἐνδιαφέρει.
________
Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή):
Σελ: 1 2
Ἑνότητα: ΠΑΙΔΕΙΑ | 31-01-2009 |
Σχόλια RSS | Ἄφησε ἕνα Σχόλιο
« Άννα Αρέντ: η μοντέρνα εξύμνηση της εργασίας δεν προέρχεται από τον χριστιανισμό
