// Νέος Ἑλληνισμός / ΕΚΚΛΗΣΙΑ / ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ / Πότε συνέβη η Πτώση του ανθρώπου;

Πότε συνέβη η Πτώση του ανθρώπου;

Σελ: 1 2

Τί σημαίνει τὸ ξύλο τῆς γνώσεως καλοῦ καὶ κακοῦ; Εἰσηγήσεις πολλὲς καὶ δὲν θὰ προσθέσω ἄλλη. Ἐκεῖνο ποὺ σκέφτομαι εἶναι ὅτι πάντως ἐδόθη ἐντολὴ καὶ ἔγινε παράβαση, τὸ ὁποῖο ἀποδεικνύει χωρὶς ἀμφιβολία πρὸ τῆς λεγομένης πτώσεως τὴν ὕπαρξη διαιρέσεως Κυρίου καὶ δούλου ἀνάμεσα σὲ Θεὸ καὶ ἄνθρωπο, ἐφόσον μόνο Κύριος μπορεῖ νὰ δίνει ἐντολές. Ἔπειτα, ὅποιο καὶ ἂν εἶναι τὸ πραγματικὸ περιεχόμενο τῆς ἀπαγορευμένης γνώσης, κίνητρο τῆς παράβασης ὑπῆρξε ἡ ὁμοίωση μὲ τὸν Θεό (ἔσεσθε ὡς Θεοί), πρᾶγμα ποὺ προϋποθέτει σταθερότητα στὴν ἀπόσταση καὶ διαίρεση.

Ὑπῆρχε λοιπὸν ἤδη πρὸ τῆς λεγομένης πτώσεως διαίρεση ἀνάμεσα στὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο, σαφὴς διαίρεση καὶ ὄχι ἑνότητα, σύμφωνα πάντα μὲ τὰ ἱερά μας κείμενα, ἡ δὲ διακριτὴ καὶ ὑπερέχουσα θέση τοῦ Κυρίου κατέστη ἐπίζηλος. Δὲν μὲ ἀπασχολεῖ ἡ ἀναγνώριση φθόνου στὴν πλευρὰ τοῦ ἀνθρώπου. Ἄλλωστε, Θεὸς ποὺ κρατάει ἐπίζηλη θέση δὲν φθονεῖ ὁ ἴδιος, ἀρνούμενος τὴν μετοχὴ στὰ προνόμιά Του; Ἐκεῖνο ποὺ μὲ ἐνδιαφέρει, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι ὅτι βρισκόμαστε, ὑποτίθεται, πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση, κι ὅμως δὲν ὑπάρχει ἑνότητα ἀνάμεσα στὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο.

Σκεπτόμενοι τὸ ζήτημα αὐτὸ μετὰ δύο χιλιετίες χριστιανικῆς θεολογίας, ἰδιαιτέρως στὴν Ἀνατολή, ὅπου ἔχουμε δώσει μεγάλη ἔμφαση στὴν θέωση τοῦ ἀνθρώπου μέσα ἀπὸ τὴν ἕνωσή του μὲ τὸν Χριστό, καὶ τὴν ἐπάνοδο στὸ «ἀρχαῖο Κάλλος», εἶναι εὔλογο νὰ εἰκάσουμε ὅτι ἰσχύουν δύο μόνο πιθανότητες: εἴτε θὰ σταματήσουμε νὰ μιλοῦμε γιὰ πτώση τοῦ ἀνθρώπου, ἀναγνωρίζοντας τὴν πρωταρχικὴ Γένεση σὲ ποιότητα ὑπάρξεως κατώτερη, θέση ἡ ὁποία θὰ ἐρχόταν σὲ σύγκρουση μὲ θεμέλιες ἐπιγνώσεις καὶ διδαχὲς τῆς παράδοσής μας – εἴτε, συνεχίζοντας νὰ μιλοῦμε γιὰ πτώση, θὰ πρέπει νὰ τὴν ἐντοπίσουμε κατὰ κύριο λόγο πρὸ τῆς λεγομένης ‘παραβάσεως’, μὲ τὴν παράβαση ἴσως νὰ τὴν ὁλοκληρώνει ἢ νὰ τὴν μεταθέτει σὲ ἄλλο ἐπίπεδο ἢ νὰ τὴν μετατρέπει σὲ ἀφορμὴ πορείας γιὰ ἐπιστροφὴ καὶ σωτηρία. Πάντως εἶναι ἀδύνατο νὰ ταυτίσουμε τὴν πτώση μὲ τὴν παράβαση, μὲ ὁποιαδήποτε παράβαση ἐντολῆς ὁποιουδήποτε περιεχομένου, παρεκτὸς ἂν δεχθοῦμε, ἀντίθετα μὲ τὴν παράδοσή μας, ὡς ἰδανικὴ σχέση Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου τὴν διαίρεση Κυρίου καὶ δούλων.