// Νέος Ἑλληνισμός / ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ / Γ. Καλιόρης: χρειάζεται να είμαστε ο χρόνος μας

Γ. Καλιόρης: χρειάζεται να είμαστε ο χρόνος μας

Ὅλα τὰ στρώματα τοῦ πληθυσμοῦ παγιδεύονται στὰ δίχτυα τοῦ γρήγορου ρυθμοῦ καὶ κατατρύχονται ἀπὸ τὸ χρονικὸ ἄγχος, ἀπὸ τὴν ἔγνοια νὰ ἀντεπεξέλθουν σὲ ὅλες τὶς ὑποχρεώσεις, ἐπαγγελματικές, οἰκογενειακές, κοινωνικές, κλπ, ἔκτακτες καὶ τακτικές, ὑπὸ τὴν συνεχῆ ἀπειλὴ τοῦ ρολογιοῦ ποὺ τοὺς ὑπενθυμίζει ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴ τὸ ἔλλειμμα τοῦ χρόνου συσχετικὰ πρὸς τὸ πλεόνασμα τῶν ὑποχρεώσεων….

Τελικὰ σκέφτεται κανεὶς πὼς τὸ βαθύτερο δρᾶμα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου ἔγκειται ἀκριβῶς στὴ λεηλασία τοῦ χρόνου του: στὸ ὅτι ἔχει ἀπογυμνωθεῖ ἀπὸ τὸν πηγαῖο, τὸν προσωπικό του χρόνο, κι ἀντὶ νὰ εἶναι ὁ χρόνος του συνδέεται μαζί του μὲ τὸν τρόπο τοῦ ἔχω: ἀποξενώνεται ἀπ’ αὐτόν, καὶ παλεύοντας ἀδιάκοπα μὲ τὸ ρολόι τὸν διεκδικεῖ σὰν πραγματικότητα ἐξωτερικὴ καὶ ξένη: κερδίζει χρόνο, χάνει χρόνο, τρώει χρόνο, ἐξοικονομεῖ χρόνο, κλέβει χρόνο – ἔχει (ἢ δὲν ἔχει) χρόνο, καὶ ἔχω κάτι σημαίνει ὅτι τὸ ἔχω ὄντας ἤδη χωρισμένος ἀπὸ αὐτό….

Ὁ χρόνος συμπιέζεται καὶ συμπιέζει ὁλοένα καὶ πιὸ πολύ, οἱ δραστηριότητες βαίνουν ἐπιταχυνόμενες, οἱ πληροφοριακὲς ροὲς ξεχύνονται πλημμυριδὸν καὶ ἐπὶ βάσεως 24ώρου ἑνοποιῶντας μέρα καὶ νύχτα σὲ κοινὸ παρονομαστή, κι ὅλοι καλοῦνται σὲ ὑπερπροσπάθεια καὶ ξεπέρασμα τοῦ ἑαυτοῦ ὑπὸ συνθῆκες ρευστότητος καὶ ἀνασφαλείας, ἐνῷ στρὲς καὶ κατάθλιψη ἐπελαύνουν ἀκάθεκτα….

Ὑπάρχει κίνδυνος τὸ εὐάγωγον τοῦ ψυχοσωματικοῦ ὀργανισμοῦ νὰ ἀναζητήσει τὴ νέα ἰσορροπία στὴν ὑπὲρ τὸ δέον προσαρμογή, δηλαδὴ πρὸς τὰ κάτω, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ τὸ ἀκουστικὸ νεῦρο ἀντιδρᾶ ἐκφυλιστικὰ στὴν ἐπίθεση τῶν ντεσιμπέλ, τείνοντας τελικὰ στὴν πλήρη προσαρμογὴ ποὺ εἶναι ἡ κώφωση, ὅπως ἄλλωστε καὶ τὸ ἴδιο τὸ ἄτομο ἀπέναντι σὲ μιὰν ἀφόρητη πίεση μπορεῖ κάλλιστα νὰ καταφύγει στὴν ὁλοκληρωτικὴ ‘ἰσορροπία’ τῆς ἀπόλυτης ἐπίσης προσαρμογῆς ποὺ εἶναι ὁ θάνατος. Γιὰ τὴν ὥρα, ὅμως, βρισκόμαστε ἀκόμη στὴν ‘προσαρμογὴ’ διὰ τῆς καταθλίψεως – περίπτωση ὅπου τὸ ἄτομο σύρεται ἀπὸ ἕνα χρόνο χωρὶς μέλλον…

Ἀπό: Ἡ Κοινωνία τῆς Ὀρθοπεταλιᾶς, Ἀθήνα 2004, σ. 200 κ.ἑ. Πρβλ. Γ. Καλιόρη, Στὴν Ἀμερικὴ ὁ χαμένος εἶναι καταραμένος καὶ ἐπικατάρατος