Επιστροφή στον καιρό του Ιησού!

Θὰ τὸ ἔχετε ἀκούσει: ἀρχικά, τὸν καιρὸ τοῦ Ἰησοῦ καὶ τῶν Μαθητῶν, ὁ χριστιανισμὸς ἦταν ὑπαρξιακὴ ἀναζήτηση, ἀλλὰ ὅταν ἔγινε ἐπίσημη θρησκεία τῆς Αὐτοκρατορίας (αἴφνης οἱ ἄνθρωποι ἔπαψαν νὰ ἔχουν ὑπαρξιακὲς ἀνάγκες, καὶ ὁ χριστιανισμὸς) κατήντησε σύνολο δογμάτων, παραμένοντας τέτοιος μέχρι σήμερα, τουλάχιστον στὴν ἰδιαιτέρως ἄψυχη Ἀνατολή, ἐνῶ στὴν Δύση ἔχουν συμβεῖ διάφορες δημιουργικὲς ἀνατροπές.

Καταλαβαίνω ὅτι ἡ ἀντίσταση στὸν παπικὸ ὁλοκληρωτισμὸ μποροῦσε νὰ ἐπιστρατεύει ἀκόμη καὶ ἀνοησίες μέσα στὴν ἀπελπισία της, ἀλλὰ ἐμεῖς τί λόγο ἔχουμε; Προφανῶς πολιτικό, ἤτοι, διὰ μιμήσεως τῶν δυτικῶν κινήσεων ἀπόκτηση τῆς δυτικῆς νοοτροπίας τοῦ ξερριζωμένου ἢ μᾶλλον ἄρριζου καὶ τυχοδιώκτη ἀνθρώπου. Βεβαίως, ἂν ὁ τυχοδιωκτισμὸς αὐτὸς δὲν εἶχε τὴν βιο-μηχανικὴ ἰσχὺ τὴν ὁποία ἔχει, οἱ δημιουργικὲς ἀνατροπὲς τοῦ χριστιανισμοῦ θὰ μᾶς ἐνδιέφεραν ὅσο μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ βουδδιστικὲς τοιαῦτες. Ζητῶντας λοιπὸν τὴν ἰσχύ τῆς Δύσης ἀποπειρώμεθα πλήρη ἐκδυτικισμὸ τῆς Ἀνατολῆς, καὶ ὄχι ὁμολογῶντας μὲ εἰλικρίνεια τὸ ποθούμενο, ἀλλὰ ἐπικαλούμενοι τάχα τὴν πνευματική μας ἀναγέννηση, ὡς ἐὰν βρισκόμασταν σὲ πνευματικὸ θάνατο!

Ἂν ὁ χριστιανισμὸς εἶναι πίστη καὶ μάλιστα γνώση τοῦ Θεοῦ, τότε οἱ ‘ἐκσυγχρονιστές’, ἂν θέλουν νὰ ἔχουν σοβαρότητα, ὀφείλουν νὰ ποῦν ‘Δεῖτε πόσο πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι στὴν Δύση!‘ ἢ ‘Δεῖτε πόσο ἐκεῖ οἱ ἄνθρωποι γνωρίζουν τὸν Θεὸ καὶ ἔχουν οἰκειότητα μαζί Του!‘ Αὐτὸ θὰ ἦταν πειστικό, ὅμως δὲν μποροῦν νὰ τὸ ποῦν καὶ δὲν τὸ λένε, γιατὶ δὲν συμβαίνει. Τί κάνουν λοιπόν; Ζητοῦν νὰ ἐξοντώσουν τὴν Ὀρθοδοξία ἐπειδὴ δὲν ἀνταποκρίνεται σὲ σκοποὺς τοὺς ὁποίους ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἔχει, δηλαδὴ ἐπειδὴ δὲν εἶναι συμβατὴ μὲ τὴν τυχοδιωκτικὴ θέληση γιὰ δύναμη. Μιλοῦν τάχα γιὰ ἀναγέννησή μας πνευματική, τὴν ὥρα ποὺ σὲ ἄλλα προσβλέπουν, τὴν ὥρα ποὺ ὁ δυτικὸς χριστιανισμὸς ἔχει ἀποτύχει πλήρως – ἄν, ἐπαναλαμβάνω, χριστιανικὴ ἐπιτυχία εἶναι ἡ ζωντανὴ σχέση μὲ τὸν Θεὸ καὶ τίποτε ἄλλο.

Ἀλλὰ ἂν ἡ πατερική μας παράδοση ἔχει μιὰ ἀξία, ἂν σὲ αὐτὴν ὀφείλουμε τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς ὅτι σήμερα ὑπάρχουμε καὶ μιλοῦμε ἑλληνικά καὶ ἔχουμε ὅση πίστη ἔχουμε, τότε ἀφίσταται τῆς εὐαγγελικῆς περιόδου ὅπως ὁ οἶκος ἀφίσταται τῶν θεμελίων. Δὲν γκρεμίζουμε τὸ σπίτι γιὰ νὰ γνωρίσουμε τὰ θεμέλια, γιατὶ χωρὶς αὐτὸ τὰ θεμέλια εἶναι ἄχρηστα. Τὰ θεμέλια ὑπάρχουν γιὰ τὸν οἶκο, καὶ ὄχι ὁ οἶκος γιὰ τὰ θεμέλια. Μελετῶντας τὶς ἀντοχὲς καὶ τὶς ποιότητες τοῦ οἴκου μας, ἀρχίζουμε νὰ ἀντιλαμβανόμαστε ἐπίσης τὴν δύναμη καὶ τὸ εἶδος τῶν θεμελίων.

Ἔτσι λοιπὸν οἱ διαφωτισμένοι καὶ ἀναγεννημένοι ‘Ἕλληνες’, ἐνῶ δὲν ἐξηγοῦν πῶς ἔγινε καὶ αἴφνης τὸν τέταρτο αἰῶνα οἱ ἄνθρωποι ἔπαψαν νὰ ἔχουν ὑπαρξιακὲς ἀνάγκες, κρατῶντας τὸν χριστιανισμὸ σὰν μιὰ κρατικὴ ἰδεολογία!, ἢ τί κάλυπτε τὶς ὑπαρξιακὲς ἀνάγκες τους στὴν συνέχεια, ἢ πῶς ἔγινε καὶ μέσα στὴν τόση αὐτὴ διαφθορὰ γεννήθηκε ἡ μεγάλη ὀρθόδοξη πατερικὴ παράδοση, ἡ Θεολογία, οἱ Εἰκόνες, οἱ Ὕμνοι, μιὰ δημιουργικὴ πορεία ποὺ χρειάστηκε πολλοὺς αἰῶνες γιὰ νὰ πραγματοποιηθεῖ, πῶς μιὰ ἄψυχη κρατικὴ ἰδεολογία ἐνέπνεε μοναχούς, ἀναχωρητὲς καὶ ὅλη τὴν κοινωνία ἐπὶ μακρὰ σειρὰ αἰώνων, μέχρι καὶ σήμερα – ἐνῶ δὲν ἐξηγοῦν αὐτὰ καὶ τὰ ὅμοια, οὔτε, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, πῶς ὁ αὐθεντικός, ὑπαρξιακός, κλπ. χριστιανὸς τῆς Δύσης ἔχασε τὴν πίστη του σὲ βαθμὸ ἀξιοθρήνητο — ὅλα αὐτὰ παραβλέποντας, ἀντέχουν νὰ ὀνομάζουν τὸν ἐαυτό τους διανοούμενο καὶ φιλόσοφο!