Η λύση βρίσκεται στην περισσότερη πίστη
Σελ: 1 2
Ὅπως εἴδαμε ἡ δούλωση στὸν κόσμο ἔχει ἀντίπαλό της τὴν Ὀρθοδοξία, ὥστε οἱ ‘Ἕλληνες’ λάτρεις τοῦ δυτικοῦ προτύπου εὐλόγως ἐπιχειροῦν νὰ ὑπονομεύσουν τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση. Εἴδαμε ἐπίσης ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ‘ἀπόκοσμη’, ἀλλὰ ἔχει μὲ τὸν κόσμο σχέση μετρημένη ἀπὸ τὴν ἐπίγνωση τῶν ὁρίων τοῦ κόσμου, ἐπίγνωση τῆς ὑπέρχρονης τελειώσεως τοῦ χρόνου. Ἡ σχέση μας μὲ τὴν ἐνδοϊστορικὴ δημιουργικότητα, ὁσοδήποτε μετρημένη, πάντως ἔκανε δυνατὴ χιλιετῆ ὕπαρξη τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας. Ὅσοι δὲν συμμεριζόμαστε τὸ δυτικὸ πρότυπο δουλικῆς πρὸς τὴν ἱστορικότητα σχέσεως, δὲν παύουμε νὰ ἔχουμε τὴν ἀπορία γιὰ ποιό λόγο ἡ ἴδια ἡ ταιριαστή μας σχέση μὲ τὴν ἱστορικότητα ἐμφανίζει σήμερα τόσο ἐλλειμματικὴ δημιουργικότητα. Πιστεύω ὅτι θὰ καταλάβουμε ἐπαρκέστερα καὶ σαφέστερα τί συμβαίνει, ἂν σκεφτοῦμε τὸ δικό μας πρόβλημα σὲ σχέση μὲ τὶς δυτικὲς ἐπιλογές, καὶ μάλιστα μὲ τὶς ἀνώτερες καὶ ὄχι μὲ τὶς κατώτερες μορφὲς τῶν δυτικῶν ἐπιλογῶν.
Ἡ Δύση γοητεύει ὄχι μόνο διανοούμενους ἀλλὰ καὶ λαούς, καὶ μάλιστα παγκοσμίως, μὲ τὴν ὑλικὴ ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν πνευματική της δύναμη. Τὸ βλέπουμε χαρακτηριστικὰ ἀπὸ ὅσα κατορθώνουν οἱ ζωγράφοι μας, οἱ μουσικοί (ἰδιαίτερα οἱ Ρῶσοι, περισσότερο ‘μαγεμένοι’ ἀπὸ τὴν δημιουργικότητα), λογοτέχνες, κλπ. Ἀκόμη καὶ λαϊκοὶ συνθέτες ὅπως ὁ Χατζιδάκις, δὲν ἔφθασαν σὲ ὑψηλὲς συνθέσεις ‘κλασικῆς’ μουσικῆς, ὅμως ὁ τρόπος τῆς ἐργασίας τους ὅταν ἐπεχείρισαν τέτοιες συνθέσεις, εἶχε μαστοριὰ ἡ ὁποία δηλώνει θαυμασμὸ γιὰ τὸ εἶδος αὐτὸ τῆς τέχνης. Ἄλλωστε, κι ἂν δὲν ἔχουμε φθάσει οἱ ἴδιοι σὲ τόσο ἀξιόλογες δημιουργίες τοῦ εἴδους αὐτοῦ, πάντως ἀκοῦμε καὶ ἀγαπᾶμε τὸν Μπετόβεν, τὸν Μπὰχ ἢ τὸν Μότσαρτ.
‘Πρόβλημα’ ὑπάρχει ἐπειδὴ ἡ κατ’ ἐξοχὴν δημιουργικὴ πλευρὰ τῆς Δύσης εἶναι ‘ἀπαγορευμένη’ γιὰ μᾶς. Ἡ ‘ἀπαγόρευση’ αὐτὴ σημαίνει τὴν διαφορὰ τῆς φύσης μας, ὅτι δηλαδὴ δὲν γίνεται νὰ διαπρέψουμε ἐκεῖ ὅπου ἡ Δύση διαπρέπει, παρὰ μόνο ἂν χάσουμε τὸν ἑαυτό μας. Δὲν πρόκειται γιὰ ἀδυναμία συνθέσεως τῶν διαφορῶν. Σύνθεση ὑπάρχει ἀλλὰ δὲν ἀρκεῖ, ἐφόσον τὴν σύνθεση γιὰ μᾶς μετράει ἡ ὑψηλότερη δυνατὴ ζωντανὴ ἐρωτικὴ σχέση μὲ τὸ ζωντανὸ πρόσωπο, ὥστε οἱ τέχνες τείνουν μᾶλλον πρὸς τὴν κατάπαυση παρὰ πρὸς τὴν ἀέναη ἀνάπτυξή τους ἡ ὁποία συμβαίνει στὴν Δύση, καὶ χρειάζεται νὰ συμβαίνει ὁπουδήποτε ἐπιδιώκεται ἡ ὑπερβολὴ τῆς δημιουργίας.
________
Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή):
Σελ: 1 2
Ἑνότητα: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 22-12-2008 |
Σχόλια RSS | Ἄφησε ἕνα Σχόλιο
