// Νέος Ἑλληνισμός / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Τα παιδιά μας κι ο Ιερώνυμος

Τα παιδιά μας κι ο Ιερώνυμος

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος γράφει στὸν Κόσμο τοῦ Ἐπενδυτὴ ὅτι “τα παιδιά μας δεν είναι εξαγριωμένα χωρίς λόγο. Τα παιδιά μας δεν αμφισβητούν την αλήθεια, αλλά την προδοσία της”, ἔχοντας δηλαδὴ “τις ίδιες αρχές, αξίες και ιδανικά που ενέπνευσαν και έθρεψαν το γένος μας”, ἐπικρίνουν ὅλους ἐμᾶς ἐπειδὴ “τους τα διδάσκουμε και συγχρόνως τα προδίδουμε ανερυθρίαστα και ασύστολα”. Ἀλλὰ “πώς να ζητήσουμε κατανόηση και θυσίες από τον λαό μας, όταν οι προτεινόμενες επί δεκαετίες λύσεις επαναλαμβάνουν κυνικά σενάρια μονόπλευρης λιτότητας”;

Εἴθισται μεγαλώνοντας νὰ χαλᾶμε, γι’ αὐτὸ τὰ παιδιὰ ἐν γένει μᾶς θυμίζουν ἕνα καλύτερο ἑαυτό μας. Δὲν γνωρίζω ἂν γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, πάντως σήμερα ὁ κανόνας αὐτὸς ἔχει ἀνατραπεῖ, καὶ τὰ παιδιὰ ἐμφανίζονται γηραιότερα τῶν γηραιῶν ἡμῶν – καὶ σὰν νὰ μήν ἔφθανε αὐτό, ἔχουμε τὸν Μακαριώτατο νὰ τὰ ἐπαινεῖ γιὰ τὴν πρόωρη γήρανση!

Τί σήμαινε ὣς τώρα ἡ παιδικότητα; Τί σήμαινε, ἂν ὄχι παιχνίδι, ἀμεριμνία, ἀφοβία; Καί τί κάνουν σήμερα τὰ παιδιά μας; Δὲν φθάνουν καλὰ καλὰ στὰ 12, καὶ ἀρχίζουν νὰ σκέφτονται τὴν ἐπαγγελματική τους ἀποκατάσταση καὶ νὰ ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν σύνταξη! Εἶναι αὐτὸ παιδικότητα; Δὲν εἶναι αὐτὸ ἡ μεγαλύτερη διαφθορά; Τὰ παιδιά, οἱ ἐραστὲς τοῦ κινδύνου, οἱ ἀδιάφοροι γιὰ τὴν ἐπιβίωση – αὐτοί νὰ κάνουν τόση φασαρία γιὰ τὴν σύνταξή τους; Ἀπὸ τὰ 12 καὶ τὰ 15;

Προφανῶς αὐτὸ δὲν εἶναι παιδικότητα, ἀλλὰ ἡ ντροπὴ τῆς παιδικῆς ἡλικίας, κι ὁ πιὸ σοβαρὸς λόγος ὄχι νὰ ἐπαινοῦμε ἐμᾶς ἢ τὰ παιδιά μας, ἀλλὰ νὰ εἴμαστε κατεξευτελισμένοι μαζὶ καὶ λυπημένοι.