// Νέος Ἑλληνισμός / ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ / Παράδοση και Δημιουργία – 4: Η Επανάληψη

Παράδοση και Δημιουργία – 4: Η Επανάληψη

Σελ: 1 2

Ἔτσι λοιπόν, στὸν βαθμὸ ποὺ μιὰ παράδοση εἶναι ζωντανὴ καὶ δὲν τείνει στὴν τυποκρατία, τὴν ὑποκρισία καὶ τέλος στὸν ἀφανισμό της, διαρκῶς ἔρχονται στὸ πολιτισμικὸ φῶς νέες μορφὲς καὶ ποιότητες, εἴτε εἶναι ἀπολύτως νέες, εἴτε εἶναι ἀναδημιουργίες τῶν παλαιῶν, ὅταν μιὰ νέα γενιὰ ἀνακαλύπτει καὶ πάλι τὴν Εἰκόνα ποὺ ζωγράφισε ὁ ἀνώνυμος ἅγιος τῆς Καππαδοκίας, ὅταν ἕνας σημερινὸς ἄνθρωπος ἀνακαλύπτει καὶ πάλι ζωντανά, δηλαδὴ ἀναδημιουργεῖ, ξαναγράφει, τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα βιβλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Τὰ ἔργα τῶν ποιητῶν δὲν εἶναι καρποὶ μιᾶς μεθόδου, ἀλλὰ τῆς ζωῆς τους. Ὅταν λοιπὸν τὸ ἴδιο ἔργο γίνεται ἀντιληπτὸ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ μὲ τὴν ἴδια ἢ καὶ μεγαλύτερη ἔνταση στὴν ζωὴ ἑνὸς ἄλλου ἀνθρώπου, τότε ἡ ἄλλη εἶναι ἡ ἴδια ζωὴ ἢ καὶ ἰσχυρότερη, καὶ αὐτὸ ὀνομάζουμε ἐπανάληψη. Ἡ ἐπανάληψη ἄλλωστε συμβαίνει καὶ στὴν ζωὴ καθενὸς καθεαυτήν, ὅπως ζητοῦμε νὰ ξανασυμβεῖ μιὰ νόηση ποὺ εἴχαμε, μιὰ ποιότητα μέσα στὴν ὁποία ζούσαμε καὶ σὰν νὰ μᾶς ξέφυγε.

Εὔκολα λοιπὸν καταλαβαίνει κανείς, ὅτι ἡ ἐπανάληψη εἶναι ἡ ἀνάσα τῆς παράδοσης, εἶναι δημιουργία, ἀκόμη κι ἂν στὸ τυπικὸ μέρος τους οἱ μορφὲς μοιάζουν ἀκίνητες. Οἱ διανοούμενοι ποὺ κατηγοροῦν τὴν Ὀρθοδοξία γιὰ ἀκινησία, θἄπρεπε νὰ τὸ ξανασκεφτοῦν λίγο καλύτερα.