Παράδοση και Δημιουργία – 4: Η Επανάληψη
Σελ: 1 2
Ἡ ἐπανάληψη εἶναι ἀπαραίτητη στὴν παράδοση καὶ δὲν πρέπει νὰ συγχέεται μὲ τὴν ἄλογη μίμηση καὶ τὴν μηχανικὴ ἀποδοχή. Ἐπαναλαμβάνω κάτι, σημαίνει τὸ λαμβάνω ἐκ νέου, τὸ δημιουργῶ πάλι ὁ ἴδιος. Ἐπανάληψη καὶ ἀναδημιουργία εἶναι ὅ,τι συμβαίνει στὸν ἀναγνώστη ὁ ὁποῖος βιώνει τὴν πραγματικότητα ποὺ κατέγραψε ὁ συγγραφέας. Ὁ ἀναγνώστης ξαναγράφει. Ἡ ἀνάγνωση εἶναι ἀναδημιουργία, ἢ ἀλλοιῶς δὲν εἶναι ἀνάγνωση πραγματική, ἀλλὰ κάτι διαφορετικό, ἂς ποῦμε αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὰ σχολεῖα, ὅταν ἡ ποίηση γίνεται ἀφορμὴ ἀνίας, κλπ.
Καταλαβαίνουμε πότε μιὰ παράδοση εἶναι ὑπαρκτή, δηλαδὴ πότε οἱ ἀναγνώσεις εἶναι δημιουργικές, πότε συμβαίνει ἐπανάληψη ἀντὶ μηχανισμοῦ, ἀπὸ τὴν ζωὴ τῶν λαῶν οἱ ὁποῖοι μετέχουν στὴν συγκεκριμένη παράδοση. Γιὰ παράδειγμα, στὸν βαθμὸ ποὺ ἕνας λαὸς ἔχει τὴν παράδοση τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀλλὰ χωρὶς στὴν ὕπαρξη τῶν ἀνθρώπων, στὶς μεταξύ τους σχέσεις, στὴν ὅλη κοινωνικὴ ζωή, νὰ διακρίνεται ἡ οὐσία τῆς Καινῆς Διαθήκης, ποὺ εἶναι ὁ μεταξὺ ἀνθρώπων καὶ Θεοῦ ἔρωτας, στὸν βαθμὸ αὐτὸ ὁ συγκεκριμένος λαὸς δὲν διαβάζει πραγματικά, δηλαδὴ διαβάζοντας δὲν ξαναγράφει, δὲν ἐπαναλαμβάνει, τὴν Καινὴ Διαθήκη, ἀλλὰ τείνει στὸν μηχανισμό, στὴν τυποκρατία, στὴν ὑποκρισία, στὸν θάνατο τῆς παράδοσης. Κι ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι ποτὲ δὲν μποροῦν νὰ γίνουν τελείως πλαστοὶ ἢ μηχανικοί, ἡ παράδοση αὐτὴ σιγὰ σιγὰ ὑποχωρεῖ ἀκόμη καὶ ὡς τύπος, δηλαδὴ ἐγκαταλείπεται ὁλοσχερῶς.
Εἶναι φυσικὸ νὰ τιμοῦμε τοὺς ἀνθρώπους μέσα ἀπὸ τοὺς ὁποίους πρωτοεμφανίζεται μιὰ πολιτισμικὴ μορφή – μιὰ ὑψηλὴ ἰδέα, μιὰ ποιότητα, ἕνα ποίημα, μουσική, κλπ. Εἶναι φυσικὸ καὶ καλὸ νὰ τοὺς τιμοῦμε, ἀκόμη καὶ νὰ τοὺς ὀνομάζουμε δημιουργούς – νά ὅμως ποὺ χρειάζεται ἐπίσης νὰ καταλαβαίνουμε ὅτι ὁ τιμώμενος καὶ ὁ τιμῶν εἶναι Ἕνα. Δὲν ὑπάρχει ἀπὸ τὴν μία πλευρὰ ὁ δημιουργὸς καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὰ ἀνδρείκελα, ἀλλὰ ὑπάρχουν μόνο δημιουργοί, οἱ ὁποῖοι τιμοῦν τὸν πρῶτο ἀνάμεσα σὲ πραγματικὰ καὶ ἀληθινὰ ἴσους.
________
Σχετικές δημοσιεύσεις (αυτόματη επιλογή):
Σελ: 1 2
Ἑνότητα: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ | 11-12-2008 |
Σχόλια RSS | Ἄφησε ἕνα Σχόλιο
